در شرایطی که «سکوت» نشانهٔ اعتراضی خاموش است و بسیاری با همین سنت قدیمی برای ادای احترام به شهیدان «یک دقیقه سکوت» میکنند، پارلمان اروپا «سکوت» خاموش را شکست.
روز سهشنبه ۳۰دیماه صحن پارلمان اروپا، صحنهٔ شکستن آگاهانه همین قاعده بود؛ شکستی معنادار، سیاسی و امیدبخش برای مردم ایران.
در این جلسه روبرتا متسولا، رئیس پارلمان اروپا، خطاب به نمایندگان اعلام کرد:
«از شما میخواهم با همراهی من، به احترام شجاعت و جسارت کشتهشدگان قیام مردم ایران، فضای این پارلمان را با تشویق پر کنیم».
و پارلمان اروپا ایستاد؛ نه برای سکوت، برای کف زدن.
این انتخاب تصادفی نبود. او میدانست سکوت، زبان سوگ است؛ اما کف زدن، زبان مقاومت، استمرار، امید، افتخار و پیشروی.
پیام روشن بود: شهیدان قیام ایران قربانیان خاموش نیستند؛ آنها نمردند، خاموش نشدند و فراموش نمیشوند. مثل خون در رگان حیات یک ملت جریان دارند.
شعلههای فروزانی که با جسارتشان جهانی را روشن کردند، سزاوار احترام و تشویق و افتخارند، نه سوگواری!
در روزهایی که بعضیها در اقدامی منفعلانه و دیرهنگام، مردم را به «یک دقیقه سکوت» در پستوی خانههاشان فرامیخواند، رئیس پارلمان اروپا میگوید:
در برابر چنین شجاعتی، سکوت جایز نیست.
این پیام با صحنهای ماندگار تکمیل شد:
در پایان جلسه، بخشی از نمایندگان پارلمان اروپا هر یک تصویری از شهیدان قیام ایران را در دست گرفتند و بهصورت جمعی با عکسهای آنان ایستادند.
به این ترتیب میبینیم که در همین تصویر ساده هزار معنا نهفته است؛ آن دلاوران و شورشگرانی که خامنهای میخواست نامشان را حذف کند، حالا در قاب رسمیترین نهاد قانونگذاری اروپا دیده میشوند.
در یکسو، رژیمی که حتی نام شهیدان را تاب نمیآورد؛
در سوی دیگر، جهانی که به احترام آنها میایستد و کف میزند.
این فقط حمایت سیاسی نیست؛ تأیید مشی و مرام جوانان و شورشگرانیست که رودروی سیاست بیهزینگی و مماشات با جلاد، در میدان عمل به تمامیت نظام ولایت فقیه «نه» گفتند.
این تصویر نشان میدهد قیام مردم ایران تنها نیست؛ و انزوای رژیم، هر روز عمیقتر میشود.
و این هم تصویری روشن از همان جلسه (زمان ۲دقیقه):
