در ارزیابی تحولات ایران، برخی رسانههای غربی بر یک نکته مشترک تأکید میکنند: اصالت یک جنبش نه در هیاهوی تبلیغاتی، بلکه در سازماندهی و انسجام آن سنجیده میشود. دیوید جونز طی مقالهیی در اکسپرس لندن در اینباره مینویسد: «جنبشهای جدی نیازی به زرق و برق ندارند. آنها قدرت را از طریق سازماندهی و انسجام نشان میدهند، نه از طریق اعداد و ارقام و تیترهایی که نمیتوانند در برابر واقعیت مقاومت کنند». او در ادامه تأکید میکند: «سازماندهی در داخل ایران وجود دارد... وجود شبکههای داخلی که در طول زمان ساخته شدهاند و با پرداخت بهای قابل توجهی حفظ شدهاند، به یک جنبش اپوزیسیون اعتبار میبخشد. اعتبار آنها با نظارت، زندان و واقعیتهای سرسخت مقاومت روزمره به بوته آزمایش کشیده میشود».
در همین ایام، هفتهنامهٔ اینترنشنال پالیسی دایجست از شکلگیری یک «جنگ سایه» در فضای مجازی سخن میگوید و مینویسد: «گزارشها و تحلیلهای فنی نشان میدهد، موج ظاهری تمایل به سلطنت در فضای مجازی نه خودجوش بلکه کارزاری با مهندسی دقیق است». به باور این رسانه، هدف چنین روندی «ایجاد شکاف در اپوزیسیون و مخدوش کردن پیام آن است».
در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «این تهاجم دیجیتال در ۲جبهه درهمتنیده عمل میکند: نفوذ فیزیکی در اعتراضات و دستکاری مجازی نحوه دیده شدن آن اعتراضات. در یک تجمع در مشهد افرادی که گمان میرود مأموران لباسشخصی باشند، در میان جمعیت رخنه کرده و شعارهایی در ستایش رضا پهلوی سر دادهاند. بر اساس گزارش شاهدان عینی، این تحریکات، فوران خودجوش تمایلات سلطنتطلبی نیستند؛ بلکه دخالتهایی حسابشده برای ایجاد سردرگمی و بهوجود آوردن تصویری بصری از یک جنبش تقسیمشده هستند».
هفتهنامهٔ اینترنشنال پالیسی سپس با اشاره به تهدید اصلی نظام مینویسید: «در حالی که روایتهای طرفدار پهلوی از طریق کانالهای مخفی و نیمهمخفی میچرخند، دستگاه رسانهیی رسمی رژیم با صراحت بیشتری درباره دشمنان اصلی خود سخن میگوید. پوشش خبری رسانههای وابسته به سپاه بر نقش سازماندهی شبکههای اپوزیسیون ریشهدار و کانونهای شورشی آنها در هماهنگی اعتراضات تأکید کرده است. تأکید آنها نه بر نوستالژی سلطنتطلبی، بلکه بر فعالیتهای دموکراسیخواهانه و سازمانیافته است».
بر اساس این ۲روایت رسانهیی، مسألهٔ «سازماندهی واقعی در داخل» در کانون توجه قرار دارد. در عینحال، بخش قابل توجهی از معترضان هر دو شکل حکومت موروثی و مذهبی را رد میکنند و مطالبات خود را در چارچوب نفی همه اشکال استبداد تعریف میکنند.
