در شرایطی که رژیم ایران پس از تحولات اخیر در موقعیتی متزلزل و پرتنش قرار گرفته، انتصاب پاسدار محمدباقر ذوالقدر بهعنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی، بیش از هر چیز نشاندهنده نیاز مبرم رژیم به جنگافروزی برای سد بستن در برابر قیام و مطالبات اجتماعی مردم است.
علیرضا آلداوود کارشناس رسانهیی رژیم در یک گفتگوی تلویزیونی گفت: «تنگهٔ هرمز برای ما کاملاً راهبردی است اما مهمتر از تنگهٔ هرمز اینجا تنگهٔ خیابان است».
بیعلت نیست که روز چهارشنبه ۵فروردین، سپاه پاسداران در پیام تبریک انتصاب پاسدار ذوالقدر، وی را «از ذخایر انقلاب» دانست که در «مقابله با منافقین و تروریستها و دفع فتنههای مختلف...» تجارب بسیار دارد.
نگاهی به کارنامه ذوالقدر نشان میدهد که او از ابتدای شکلگیری سپاه پاسداران و ساختارهای سرکوب، در متن دستگاه امنیتی ـ نظامی حضور داشته است. در دوران جنگ ضدمیهنی، مسئول آموزش سپاه بود، سپس با فرماندهی قرارگاه رمضان، نقش کلیدی در هدایت عملیات برونمرزی و شکلدهی به شبکههای نیابتی و مداخلهگر ایفا کرد.
ذوالقدر در ادامه به ریاست ستاد مشترک سپاه و بعد جانشینی فرمانده کل سپاه رسید؛ موقعیتی که او را به یکی از مهرههای اصلی تصمیمگیریهای امنیتی بدل کرد.
در همین دوره، نام او در ارتباط با قتلهای زنجیرهیی مطرح شد. پروژهیی که در دوران محمد خاتمی تحت نظارت خامنهای صورت گرفت.
در دهه ۸۰، او در پروژههای مهندسی قدرت نیز فعال بود؛ از جمله نقشآفرینی در طرحهایی برای تسلط کامل سپاه بر ساختار سیاسی که در جریان انتخابات ۱۳۸۴ به اوج رسید. پس از آن نیز بهعنوان معاون امنیتی وزارت کشور، در مدیریت سرکوبهای داخلی و کنترل اعتراضات اجتماعی نقش ایفا کرد.
در کنار این سوابق، یکی از ابعاد مهم کارنامه ذوالقدر، حضور او در معاملات پشتپرده بینالمللی است. وی در سال ۲۰۰۳ از جمله افرادی بود که در مذاکرات محرمانه با طرفهای غربی، با هدف اقدام علیه مجاهدین و استرداد آنان مشارکت داشت؛ روندی که به کودتای ۱۷ژوئن و دستگیری کادرهای مجاهدین در فرانسه منجر شد. او شهریور ۸۶ با حکم خامنهای به سمت معاون ستاد کل نیروهای مسلح در امور بسیج منصوب شد و از سال ۸۹ وارد قضاییهٔ جلادان شد.
بازی کردن با کارت پاسدار جنایتکار ذوالقدر در شرایط کنونی نشان میدهد که نظام پا به گوری که پس از مرگ خامنهای، تهدید اصلی نظامش را نه در «تنگهٔ هرمز» که در «تنگهٔ خیابان» میبیند، تلاش میکند با دمیدن در تنور جنگ خارجی و تیزکردن چنگالهای سرکوب، در برابر مطالبات مردم و خشم شورشگران سد ببندد.
