728 x 90

چهار اعدام، یک واقعیت!

چهار اعدام یک واقعیت
چهار اعدام یک واقعیت

در ایران امروز، اعدام دیگر یک «مجازات» نیست؛ یک زبان است.
زبانی که حاکمیت با آن تلاش می‌کند با جامعه سخن بگوید؛ زبانی برای ترساندن، برای متوقف کردن، برای قفل کردن ارادهٔ نسلی که نشانه‌های خیزش در آن هر روز آشکارتر می‌شود.

برای نظام ولایت فقیه، طناب دار حکم اکسیژن برای بیماری را دارد که نفس‌هایش به شمارش افتاده است. هرجا که ـ در برابر قیام و کانون‌های شورشی ـ احساس خفگی می‌کند، به اعدام پناه می‌برد.

در همین راستا و با همین منطق؛ سحرگاه سه‌شنبه ۱۱فروردین ـ ۲۴ساعت پس از اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار ـ گزمه‌های ولایت، بابک علیپور و پویا قبادی را اعدام کردند. چهار اعدام در ۲روز و تصویری فشرده از یک واقعیت؛

کابوس کانون‌های شورشی و خیابان

بی‌علت نبود که قالیباف گفت خیابان را رها نکنید؛ تنگهٔ اصلی نظام خیابان است...

هدف نظام، زدن به دشمن اصلی در دود و دم جنگ و خاموشی اینترنت است اما این‌بار، این جنایت در سکوت نماند.
تیتر رسانه‌های جهانی، نشان داد که این‌بار جنایت در سکوت بایگانی نشد.

رویترز نوشت: «ایران ۲زندانی مرتبط با مجاهدین را اعدام کرد» و تأکید کرد که این روند تنها در ۲روز، ۴قربانی گرفته است.
آسوشیتدپرس با اشاره به «محاکمه به‌شدت ناعادلانه» و «شکنجه»، این اعدام‌ها را زیر سؤال برد.
واشنگتن‌پست نیز ضمن بازتاب خبر، به فراخوان‌های قبلی برای جلوگیری از این اعدام‌ها اشاره کرد.

در سطح سیاسی نیز واکنش‌ها ادامه یافت. گروه «دوستان ایران آزاد» در پارلمان اروپا با یادآوری تلاش‌های خود برای نجات این زندانیان، بار دیگر نسبت به خطر اعدام‌های بیشتر هشدار داد.

«ولایت» نیمه‌جان تلاش می‌کند با دمیدن در تنور جنگ، قحطی و اعدام، جامعه را در انفعال فرو ببرد و هزینه قیام را بالا ببرد. می‌خواهد سرنوشت را با طناب تعریف کند اما نسلی که قیام دی‌ماه را پشت سر گذاشته و با گوشت و پوست ضرورت مبارزه قهرآمیز در برابر دشمن غدار را حس کرده است، دیگر با قواعد گذشته بازی نمی‌کند. تجربه هزاران جوانی که در خون‌شان غلطیدند نشان داده است که مسیر آزادی با فدا و پاکبازی باز می‌شود و هر گونه عقب‌نشینی و تردید و مماشات با هیولا، او را در کشتن جری‌تر می‌کند.

در چنین صحنه‌ای، اعدام بابک علیپور و پویا قبادی، بیش از آن‌که نمایش قدرت باشد، اعتراف به ترس است.
ترس از جوانان شورشگر و جامعه‌یی که دیگر قابل مهار نیست.

ترس از آینده‌ای که نشانه‌هایش در همین واکنش‌ها، در همین ایستادگی‌ها، و در همین نام‌ها دیده می‌شود.

										
											<iframe style="border:none" width="100%" scrolling="no" src="https://www.mojahedin.org/if/db447c73-53d4-4510-ab9c-16f37b87b273"></iframe>
										
									

گزیده ها

تازه‌ترین اخبار و مقالات