اقتصاد ایران در منجلاب سیاست‌های ضدمردمی و فساد ساختاری حکومتی به نقطه‌ای رسیده است که دیگر حتی کارگزاران و کارپردازان ارشد نظام نیز نمی‌توانند ابعاد فاجعه‌بار آن را پنهان کنند.
در شرایطی که حقوق پایه زیر ۲۰ میلیون تومان، میلیون‌ها خانواده را به زیر خط فقر مطلق پرتاب کرده است، خیابانهای شهرهای مختلف کشور میزبان خشم جوشان بازنشستگان، زحمتکشان و سایر اقشار به ستوه‌آمده‌ای است که با فریاد بر سر «سپاه غارتگر»، ریشهٔ اصلی فقر و فلاکت را نشانه‌رفته‌اند.
ابعاد این فاجعه معیشتی و اعترافات تکان‌دهندهٔ مقامات حکومتی، چهرهٔ عریان این بحران را نشان می‌دهد؛ علی بابایی کارنامی، رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس ارتجاع، با اعتراف به پیامدهای ویرانگر سیاست‌های اقتصادی، می‌گوید حذف ارز ترجیحی و شیوه‌های مخرب اجرایی باعث شده «بیش از ۱۰ درصد از جمعیت کشور؛ یعنی حدود ۸ میلیون نفر دچار فقر مطلق و سوءتغذیه شوند» و تا «سقف ۵۰ میلیون نفر در مسیر تأمین کالای اساسی و رسیدن به استانداردهای لازم برای کالری مورد نیاز و تغذیه مواد غذایی دچار دور باطل هستند».
وی با اذعان به واقعیت مرگبار تورم، تأکید کرد که «درآمد یک نفر در خانواده چهار نفره باید حداقل ۱۰۰ میلیون باشد تا بتواند زندگی عادی داشته باشد».
در برابر این خط فقر نجومی، حقوق پایه زیر ۲۰ میلیون تومانی کارگران معنایی جز زجرکش کردن مردم و محکوم کردن جامعه به مرگ تدریجی ندارد؛ شرایطی که در آن طبقه متوسط نابود شده و مردم فقط برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.
اما غارت اموال و ثروتهای ملی و زجرکش کردن مردم زیر ساطور فقر و گرانی تنها یک روی سکه است؛ روی دیگر آن، خروش اراده‌های به ستوه آمده‌ای است که بساط این غارتگری را به چالش کشیده‌اند.
خیزش و تظاهرات اعتراضی بازنشستگان مخابرات در روز دوشنبه ۱۸ آبان با شعارهای کوبنده علیه سپاه غارتگر، گویای همین واقعیت است:
- «ستاد فرمان امام حق ماها رو خورده»
- «اعتماد موبایل سپاه حق ماها رو خورده»
- «مخابراتو ما ساختیم سپاه برد و ما باختیم»
- «عدالت عدالت مرده در این ولایت»
- «مدعی عدالت خجالت خجالت»
این شعارها و نمونه‌های مشابه در روزهای اخیر، نشان می‌دهد که موتور محرک فقر و تورم در ایران، نه سوءمدیریت یا تصادفی، بلکه حاصل غارت نهادهایی چون سپاه پاسداران و ستادهای تحت‌امر ولایت فقیه است.
جامعه‌یی که با حقوق‌های زیر خط فقر و تورم بنیان‌کن دست و پنجه نرم می‌کند، دیر نیست که با اتکا به جوانان شورشگر ، طومار فقر و استبداد را در کف خیابان‌ها، با رزم و مقاومت سازمان‌یافته در هم به‌پیچد.
