روزنامههای حکومتی روز شنبه پنجم مرداد ماه، مهمترین مطالب خود را به تحولات اخیر در انگلستان اختصاص دادهاند. برجام و واکنشها به پیشنهاد وزیر خارجهٔ آمریکا برای سفر به ایران، و سایر بحرانهای اقتصادی اجتماعی از دیگر موضوعات روزنامههای حکومتی است.
ابراز وحشت از مجاهدین موضوع مشترک روزنامههای حکومتی است که در واکنش به سالگرد حماسهٔ میهنی عقیدتی فروغ جاویدان توسط مجاهدین و یا در واکنش به اعتلای مقاومت ایران است:
کیهان: سعید قاسمی: عملیات آفتاب در اول فروردین ۶۷[نام نخستین عملیات از عملیاتهای سهگانه (مجاهدین)در جنگ هشت ساله] که مجاهدین در «فکه» از ما اسیر گرفتند و شهید دادیم.
مجاهدین در ۲۹خرداد ۶۷ با عملیات چلچراغ، «مهران» را تا سه روز اشغال کردند. همزمان با این تحولات ۵۳نماینده کنگره آمریکا از ریگان میخواهند که از مسعود رجوی و سازمانش حمایت کنند.. سر پل ذهاب» که سقوط نکرده بود در ۳۱تیر همه اینها پشت سر هم در یک حرکت دومینویی سقوط کردند؛ یا گردنه فوق استراتژیک «پاتاق» که در ۲جنگ جهانی اول و دوم سقوط نکرده بود و جزو اهداف بعث عراق بود آنهم در شرایطی که توپخانه برد بلند ۱۷۵میلیمتری ارتش در آنجا حضور داشت به یکباره سقوط کرد. در جنوب و غرب کشور با نقش ویژه عناصر مجاهدین خطهای عملیاتی شکسته میشود؛ «پادگان ابوذر» که روزگاری مرکز جولان کشوری و شیرودی بود سقوط میکند. خب چطور میشود که اینها چند روز بعد از سقوط قطعنامه، همگی سقوط میکنند؟ در این شرایط بود که خمینی(ره) دیگر پیام رسمی صادر نفرمودند. هنوز هم گاهی که به آن دوران فکر میکنم برای خود بنده مطرح است که چرا امام در آن شرایط چیزی نگفتند؟
جهان صنعت: راهیابی همفکران جانسون به کابینه این دولت نوپا را باید نشانه دیگر رادیکالیسم جانسون در مواجهه با ایران دانست. در این ارتباط راهیابی دومینگ راب در وزارتخارجه و راهیابی خانم ترزا ویلیرز به سمت وزارت محیطزیست و کشاورزی که سابقه همفکری و همکاری با سازمان مجاهدین خلق را دارد، نشانه خوبی برای ایران نیست.
ابراز نگرانی از پیآمد کابینه جدید در انگلستان در روزنامههای هر دو باند حاکم دیده میشود:
وطن امروز: موضع انگلستان در قبال برجام همان موضع ترامپ است. او گفت برای زنده ماندن برجام باید مسائل غیرهستهیی مانند سیاستهای منطقهیی ایران را حل و فصل کرد...بنابراین با این نخستوزیر، ایران نمیتواند ره به جایی ببرد. وقتی در کنار این مسائل، تصمیم دولت جانسون برای اسکورت کشتیهای انگلیسی در خلیجفارس را هم که قرار دهیم، دورنمای امیدوارکنندهای برای جریان امیدوار به اروپا در ایران ایجاد نمیشود... رفتارهای ترامپی از سوی جانسون و تمایل بیش از اندازه او به آمریکا میتواند ظرفیت اروپا را به سود ایران فشل کند.
جهان صنعت: با توجه به وضعیت کنونی انگلیس، تغییر دولت آن و نزدیک شدن سیاست این کشور به آمریکا بهنظر میرسد دولتمردان بریتانیا در مجموع به نفع ایران عمل نمیکنند و در مقابل سیاستهای انگلیس و آمریکا هماهنگتر خواهد شد به اضافه اینکه کشورهای اروپایی دیگر هم مثل فرانسه، آلمان و دانمارک که تجارت دریایی میکنند به موازات آمریکا حرکت نظامی انجام میدهند که این حرکت به ضرر ایران است.
برجام موضوع حمله روزنامههای باند ولیفقیه به دولت روحانی است:
سیاست روز: ایران فناوری هستهیی خود را بر اساس توافق هستهیی تعطیل کرد تا همه تحریمهای اقتصادی نیز برداشته شود،اما آیا اینگونه شد؟
هدف مذاکرات هستهیی برچیدن تحریمهای اقتصادی بود،غیر از این اگر دستاورد سازی میشود، برای آن است تا اصل موضوع که لغو تحریمهای اقتصادی است به حاشیه برود.
کیهان: عضو شورای راهبردی روابط خارجی: متن برجام را طرف مقابل مینوشت و جلوی ما میگذاشت! شیبانی به موضوع FATF نیز اشاره کرد و گفت: اگر ما به فرض آن را امضا کنیم، باید مانند خودشان اجرا کنیم. چنین قراردادی قطعاً برای ما موضوعیت ندارد...
بحرانهای اقتصادی اجتماعی در روزنامههای هر دو باند دیده میشود.
رسالت: نصف ارزهای صادراتی برنگشته است
رسالت: قیمتهای بازار همچنان بالاست و با سیر نزولی و کاهش نرخ دلار هیچ تغییری نکردند. از افزایش دلار و به تناسب آن بالا رفتن قیمت ها نوشتیم، شاید مسئولان درد مردم را بفهمند و شبها قبل از خواب کمی به آن فکر کنند بلکه تغییر رویهای از آنها ببینیم، اما شتر دیدی؟ ندیدی!
کیهان: عضو کمیسیون اقتصادی مجلس با انتقاد از ریخت و پاشهای بودجهای: خرج چند میلیاردی برای استخر ساختمان ریاست جمهوری!
همدلی: تورمی که در کالاهای اساسی جریان دارد در حالی مطرح است که برخی از مسئولان هنوز این قیمتها را قبول ندارند و در اظهاراتشان از کاهش نرخ کالاهای اساسی حکایت میکنند.
اذعان به سرآمدن دوران نظام و رویگردانی مردم از آن در روزنامه ارگان دولت روحانی دیده میشود:
ایران: فضای مجازی، رسانهها، تلویزیون ما را اذیت میکند؛ چون نمیتوانیم تدبیر کنیم پس اینها را بهصورت تهدید میبینیم. بنابراین در قالب یک نه بزرگ ظاهر میشویم. نگو، نبین، اینگونه لباس نپوش، این طوری آرایش نکن و چون جامعه آن مرجعیت قبلی ما را بهرسمیت نمیشناسد آن کار دیگر میکند و ما هم چون دیگر نمیتوانیم تولید اعتماد کنیم، بهصورت انتظامی می خواهیم که با پدیدهها برخورد کنیم. یعنی میخواهیم جلوی یک امر فرهنگی را با یک روش سخت افزاری بگیریم که جواب نمیدهد، آن را رادیکالیزه می کند... در واقع تولید رادیکالیزم و اپوزیسیون و نارضایتمندی می کند؛ چون نمی داند که چگونه با پدیدههای جامعه برخورد منطقی داشته باشد.
