در یکی از معنادارترین تحولات سیاسی پیرامون سرنوشت و آینده ایران، ۵۷برندهٔ جایزه نوبل با صدور بیانیهیی مشترک، از اعلام دولت موقت و برنامه دهمادهیی مریم رجوی حمایت کردند؛ موضعی که در شرایط کنونی، نشان از گسترش یک اتحاد جهانی حول گذار دموکراتیک در ایران است.
این بیانیه در مقطعی منتشر شده که ایران در وضعیت تلاقی بحرانها قرار دارد؛ از یکسو نظام آخوندی با بهانهٔ جنگ خارجی دامنهٔ فشار و دستگیری و سرکوب را افزایش داده و با فشارهای بینالمللی مواجه است و از سوی دیگر، سلولهای خفتهٔ سپاه و سلطنت برای ایجاد انحراف در قیام و باز تولید آلترناتیو فیک به میدان آمدهاند.
در چنین فضایی، ورود چهرههای خوشنام و رهبران سیاسی و نخبگان جهان به صحنه، وزن سیاسی ویژهیی به یک گزینهٔ مشخص در دوران گذار میبخشد.
در بخشی از بیانیهٔ نوبلیستها آمده است: «مردم ایران بهوضوح هم دیکتاتوری سلطنتی و هم حکومت دینی را رد کردهاند و خواستار یک جمهوری دموکراتیک هستند. ما باور داریم نیل به دموکراسی در ایران باید از جنگ و مداخله نظامی خارجی فاصله بگیرد و بر انتخابات آزاد و تضمین حقوق مردم استوار باشد»؛ موضعی که خط تمایز روشنی میان گذشته و آینده را بهروشنی ترسیم میکند.
همچنین تأکید و تصریح شده است: «آینده ایران باید به دست مردم ایران رقم بخورد ـ نه با زور و نه با باز تولید استبداد در هر شکل آن». این تأکید، هم مداخله خارجی و هم بازگشت به گذشته را نفی کرده و راهحل را در اراده مردم و مقاومت سازمانیافته میداند.
در این چارچوب، اعلام تشکیل دولت موقت بر پایه طرح ۱۰مادهای خانم مریم رجوی «گامی مهم و تحولی» توصیف شده است «که بر تعهد به گذار دموکراتیک تأکید میکند» و بر انتقال حاکمیت به مردم و برگزاری انتخابات آزاد استوار است.
اهمیت این بیانیه زمانی بیشتر میشود که در امتداد یک روند گستردهتر قرار دارد. پیش از این، بیش از ۱۱۴برنده نوبل، ۴۰۰۰ نماینده پارلمان و ۱۳۰ رهبر پیشین جهان از مقاومت ایران و طرح ۱۰مادهای مریم رجوی حمایت کرده بودند. همچنین، بیانیه بیش از هزار شخصیت بینالمللی نیز بر حمایت از دولت موقت و این مسیر سیاسی تأکید کرده است؛ حمایتی که نشاندهنده گسترش یک همگرایی کمسابقه در سطح جهانی است.
این مجموعه حمایتها، از رهبران سیاسی تا نخبگان علمی و فرهنگی، بیانگر یک تغییر مهم در معادلات بینالمللی است: عبور از سیاستهای مبهم و حرکت بهسوی شناسایی یک مسیر مشخص برای آینده ایران.