یک سال پس از سربهدار شدن قهرمانان مجاهد، بهروز احسانی و مهدی حسنی، طنین پیامهای پرشورشان و تکثیر مرام و کلام و منش انقلابیشان در زندانها، پیام روشنی به بیت لرزان ولایت میدهد: آتش کانونهای شورشی، شعلهور شد و ماشین سرکوب و اعدام در برابر ارادهٔ سترگ شورشگران شکست خورد.
شهادت بهروز و مهدی و در پی آن سربهدار شدن ۶ قهرمان کانون شورشی دلاور (وحید بنیعامریان، پویا قبادی، محمد تقوی، اکبر دانشورکار، ابوالحسن منتظر و بابک علیپور)، و دو روز قبل شهادت مجاهد قهرمان مهدی خانکی گواهی روشنی بر هراس عمیق دیکتاتوری از شبکهٔ گستردهٔ مقاومت است.
یادداشتهای ماندگار همبندیها، پرده از شکوه انسانی و صلابت آرمانی این پرچمداران آزادی برمیدارد.
مجاهد شهید بابک علیپور با گواهی بر تواضع و مقاومت بینظیر بهروز و مهدی نوشت: «درسی که من از بهروز و مهدی گرفتم انتخاب کردن و مقاومت کردن تا به آخر است. شهادت این دو برادر نه تنها مرا مرعوب نکرده بلکه همچون خودشان که به کاروان شهیدان راه آزادی پیوستند، تعهد میدهم در خط رهبری برای سرنگونی رژیم ضدبشری و برقراری جمهوری دموکراتیک آماده جنگیدن صد برابر و مقاومت تا به آخر باشم. حاضر، حاضر، حاضر».
همچنین مجاهد شهید پویا قبادی در تجدید عهدی آتشین، صلابت بهروز در برابر دژخیمان قزلحصار را یادآوری کرد که پیش از اجرای حکم گفته بود:
«به خدا قسم لحظه اعدام، ضربان قلبم حتی یک تپش هم بالا نخواهد رفت».
پویا با اشاره به بالندگی مجاهدین و هراس تاریخی رژیم از مقاومت نوشت: «عجبا که دژخیمان رژیم پس از سالها قتلعام مجاهدین هنوز این را نفهمیدهاند که اعدام امثال مهدی و بهروز جز بر ایمان ما نخواهد افزود. جز بر جسارت و جنگندگی ما نخواهد افزود... اگر آزادی این مردم با خون چون منی میسر میشود، خونم را با فراغ بال تقدیم رهایی خلقم کنم».
مجاهد سربهدار اکبر دانشور در یک پیام صوتی، ضمن اشاره به شکست ایدئولوژی اعدام در برابر قیام شورشگران گفت: «مگر ما وقتی قدم در این راه گذاشتیم، از اعدام خبری نبود؟ همه ما، دانسته و جان برکف و استوار، آغاز کردیم و شک ندارم که با اعدام من، نه تنها خللی در عزم و اراده کانونهای شورشی ایجاد نمیشود، بلکه، هم بر اراده و هم بر تعداد آنان افزوده میشود. من ادامه براندازان و شورشگران ۴۰۱، جان بر کفان ۹۸ اسطورههای مبارزه قهرآمیز ۹۶ و سربداران سر موضع دهه ۶۰ هستم».
و اینچنین خون بهروز و مهدی به چشمهٔ جوشان ایمان و قهر انقلابی تبدیل شد و پرچمی که در دستان پرتوان کانونهای شورشی میچرخد، تا روز پاککردن ایران از لوث وجود شیخ و شاه و برپایی جمهوری دموکراتیک، بر زمین نخواهد افتاد.
