روز دوشنبه ۶ مهر، صحن دانشگاه علامه در تهران به صحنه خروش و تظاهرات دانشجویان تبدیل شد؛ خروشی که درست در آستانه سال تحصیلی، نشان داد که دانشگاه کماکان سنگر آزادی و قیام است.
برخی از شعارهای دانشجویان به شرح زیر است:
- تا آخوند کفن نشود، این وطن وطن نشود
- گفتگوی تو گونی، نمیخوایم نمیخوایم
- گرانی، تورم، بلای جان مردم
- دانشگاه پولکی، نمیخوایم نمیخوایم
این ایستادگی شجاعانه دقیقاً همان جرقهای است که کابوس شب و روز استبداد دینی بوده است. رژیم ولایت فقیه در بحرانیترین مقطع حیات ننگین خود، میان ابر بحرانهای کشنده اقتصادی، انزوای منطقهیی و خشم فرو خورده جامعهیی آماده انفجار گرفتار شده است. در همین شرایط شکننده، اعتراف صریح پاسدار اسماعیل احمدیمقدم پرده از هراس ساختاری حکومتی برمیدارد. او در گفتگویی رسمی با تلویزیون حکومتی، ضمن اعتراف به سلسلهای از بحرانهای لاعلاج میگوید: «وزارت اطلاعات ما، بسیج ما، سپاه ما، فراجا، همه اینها باید حواسها [جمع] باشد؛ چون از هر جرقهای میخواهند شعلهای درست بکنند و گوشهیی را به آتش بکشند».
این بخشی از هراس عریان استبداد و ترجمان ترس سراسری خلیفهای است که از هر جرقهای لرزه بر اندامش میافتد.
همزمان، آخوند علیپور نیز با اعتراف به وحشت از تسخیر خیابان گفت:
«ماندن مردم تو خیابان خیلی مهمه امروز حالا بگذارید بگذره بگذارید رئیسجمهور برگرده متوجه میشوید که چقدر تجمعات خیابانی که با چنگ و دندان خیابونها رو از یک سری آشوبگر و اغتشاشگر حفظ کردند چقدر اهمیت داره».
ابعاد وحشت رژیم چنان بالا گرفته که همزمان با امنیتی کردن صحن مدارس در تهران و اصفهان، ۵۱ هزار نیروی سرکوب را به تهران بزرگ گسیل داشته، مرخصیها را لغو و آمادهباش ۱۰۰ درصدی اعلام کرده است. تفتیش بدنی و چک کردن گوشیهای مردم در پیادهروها، ورود تجهیزات جدید ضدشورش، خریدن مزدوران با پاداشهای کلان و تشکیل عجولانه دادگاههای نمایشی علیه مجاهدین ـ پس از توقف هفتماهه ـ تماماً عریانترین شکل هراس حکومتی را به نمایش میگذارد.
تظاهرات امروز دانشگاه علامه اثبات کرد که این سیرکهای خیابانی، مانورهای شلخته موتورسواران و نمایشهای بهاصطلاح ۳۱۳ هزار نفری «جانفدا» نتوانسته سدی در برابر اراده نسل شورشگر ایجاد کند.
تشدید فضای امنیتی و نمایشهای خیابانی گواهی میدهند که ولایت موروثی فقیه، صدای پای قیام را در یکقدمی خود میشنود و خوب میداند در مرحله پایانی، با تشدید سرکوب، مانورهای نمایشی و لشکرکشیهای خیابانی نمیتواند سدی در برابر مقاومت سازمانیافته و انفجار جرقههای قیام ایجاد کند.
