در شرایطی که نظام آخوندی در لبهٔ پرتگاه، بیش از هر زمان به سرکوب، زندان و سلولهای انفرادی نیاز دارد، چرا دست به تخریب شکنجهگاه و قتلگاه مجاهدین در گوهردشت کرج زده است؟
در سلولهای مخوف گوهردشت چه گذشت؟
دیوارهای سیمانی شاهد چه صحنههایی بودند که امروز باید تخریب شوند؟
پاسخ را باید در جنبش دادخواهی و هراس مرگبار رژیم از حافظهٔ تاریخی ملتی جستوجو کرد که خون پاک مجاهدان سرموضع، همچنان در شریانهای آن جریان دارد.
زندان گوهردشت با نزدیک به ۸۰۰ سلول انفرادی، نه یک بنای معمولی، بلکه دژ فاشیسم مذهبی برای بهزانو درآوردن نسل سرموضع بود. نسلی که لاجوردی و دژخیمانش فکر میکردند در تاریکی سلولها خاموش میشوند. اما آنچه در سلولهای انفرادی و راهروهای مرگ این زندان رقم خورد، نه شکست، بلکه بزرگترین حماسهٔ پایداری بود.
قهرمانان مجاهد خلق در برابر هیأت مرگ خمینی، با آگاهی کامل از حلقههای دار، هویت و آرمان خود را فریاد زدند و نشان دادند که هیچ سد و مانعی نمیتواند در برابر سیل خروشان نسل «سرموضع» دوام بیاورد. سیلی که دیوارهای مخوف را شکست، در خیابانها جاری شد و جوانههای شورش و قیام را در قامت کانونهای شورشی تکثیر کرد.
یک سال پیش در همین ایام قهرمان سربهدار، فرمانده وحید بنیعامریان بهمناسبت شصتمین سال تأسیس سازمان مجاهدین نوشت: «محمد تقوی که از شاهدان قتلعام ۶٧ بوده و مورس زدن را از همان زمان آموخته و به ما جوانترها هم یاد داده بود، حالا در سلول کناری من و در حال تمرین مورس با او بودم که ناگهان پیوندی عمیقتر میان خود و همه برادران و خواهران سربدار و تیرباران شده احساس کردم. این احساس محصول تجربه لحظات و شرایطی بود که حالا برایم عینیت یافته بود. یاد آخرین مورسهای مجاهدین بنیانگذار و آخرین مورسهای سربداران ۶٧ افتادم که خاطرات پرشورش را بارها شنیده بودم».
اقدام سراسیمه برای تخریب دیوارهای زندان گوهردشت، در ادامه تخریب مزار شهیدان مجاهد در قطعه ۴۱ بهشتزهرا و گورهای جمعی خاوران و سایر گورهای جمعی در شهرهای میهن، تلاش مذبوحانه حاکمیت برای پاک کردن رد جنایت و جلوگیری از جوشش خون سربدارانی است که خاطرهشان نسلهای امروز را علیه فاشیسم دینی برمیانگیزد.
بیشک نابودی آثار جرم، بخش جداییناپذیر و ادامه مستقیم همان جنایت علیه بشریت محسوب میشود. اما امروز، نسل جوانی که پرچم دادخواهی و سرنگونی را بهدست گرفته، بهخوبی میداند که دیوارهای بتنی پاک میشوند، اما حماسه گوهردشت و ایستادگی مجاهدین و مبارزین، تا روز سرنگونی و محاکمه آمران و عاملان این جنایات در دادگاههای بینالمللی، فراموش نخواهد شد.
