حسن روحانی روز سه‌شنبه 26دی 96 در کنفرانس مجالس کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی در تهران خواستار گسترش روابط با کشورهای منطقه و «داشتن منطقه‌یی آرام و روابط خارجی صلح‌آمیز» شد.
وی که می‌خواست به‌نحوی با ابراز ندامت از دخالت در کشورهای منطقه، نقش رژیم را در منازعات و کشمکش‌های خارجی کمرنگ کند گفت:
«هیچ کشوری نمی‌تواند زمانی که در منازعات و کشمکش‌های خارجی گرفتار است، به توسعه داخلی اهتمام ورزد... خشونت‌ورزی در بیرون از مرزها و فرافکنی مشکلات داخلی به بیرون نمی‌تواند ظرفیت‌های افراطی‌گری و خشونت را در داخل از میان بردارد.»
روحانی در قسمت دیگری از سخنانش خطاب به عربستان و کشورهایی که خواستار خلع ید کامل رژیم در منطقه هستند گفت: «ما چه در داخل و چه در خارج از جهان اسلام باید با هم صلح و مصالحه کنیم و مشکلاتمان را حل کنیم.»
روحانی تصریح کرد:
«ما هیچ کشور اسلامی را رقیب خود نمی‌دانیم و معتقدیم حتی با کشورهایی که با آنها اختلاف‌نظر داریم می‌توانیم بر مبنای احترام متقابل، گفتگو و همکاری بنماییم».
این در حالی است که عربستان و کشورهای متحد آن در این کنفرانس شرکت نکردند.
و به‌رغم منت‌کشی رژیم و دعوت رسمی، از حضور در اجلاس تهران سر باز زدند. حسین امیرعبداللهیان از مهره‌ها و کارگزاران سیاست منطقه‌یی رژیم اذعان کرد:
«با وجود دعوت مستقیمی که از عربستان، بحرین و امارات برای شرکت در سیزدهمین کنفرانس مجالس کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی صورت گرفته ولی آنها تا کنون نماینده‌ای را برای حضور در این اجلاس اعزام نکردند».
امیرعبداللهیان سپس با حسرت و منت‌کشی حقیرانه‌یی افزود: «این انتظار وجود داشت که این کشورها بدون توجه به موضوعات مباحث دوجانبه و قطع روابطی که وجود دارد با نگاه موسع تری و به دور از سیاستهای جنگ‌افروزانه به این اجلاس توجه و در آن حضور پیدا می‌کردند». (1)
نکتهٴ قابل‌توجه این‌که امیر عبداللهیان که عنوان دستیار ویژه رئیس مجلس در امور بین‌الملل را یدک می‌کشد از عناصر باند خامنه‌ای است و مطابق مواضع مهاجمانه‌تر این باند در قبال عربستان و کشورهای منطقه، انتظار می‌رفت موضع تندتری علیه عربستان و کشورهای متحدش اتخاذ کند، اما چنین که پیداست تودهنی سنگین قیام مردم ایران و نیز تحریم و انزوای بین‌المللی آخوندهای حاکم را خوب سر جایشان نشانده است.
این موضع منت‌کشانه و خفت‌بار در سخنرانی حسن روحانی در نخستین روز اجلاس بارز شد که ملتمسانه خطاب به دولتهای منطقه گفت:
«این‌جانب به‌عنوان رئیس‌جمهوری اسلامی ایران دست همکاری و یاری خویش را به سوی تمامی شما عزیزان که از نظر من رهبران جریان‌ساز جوامع خود هستید دراز (می‌کنم) ».
آخوند روحانی اگر چه به‌منظور توجیه دخالت تجاوزکارانه رژیم گفت: «ما به دعوت دولتهای عراق و سوریه، مستشاران نظامی خود را به آن کشورها اعزام کردیم» اما در همین حال به بن‌بست سیاست منطقه‌یی رژیم اعتراف کرد و افزود:
«هیچ کشوری نمی‌تواند مشکلات درونی خود را از طریق لشکرکشی‌های خارجی حل کند... خشونت‌ورزی در بیرون از مرزها و فرافکنی مشکلات داخلی به بیرون نمی‌تواند ظرفیت‌های افراطی‌گری و خشونت را در داخل از میان بردارد».
مواضع روحانی به‌وضوح عقب‌نشینی از سیاستهای منطقه‌یی رژیم بوده و نشانهٴ نهایت انزوا و بن‌بست و استیصال رژیم در منطقه و جهان است. بن‌بست و انزوایی که به‌خصوص بر اثر قیام سراسری مردم ایران رژیم را در تعادل‌قوا به حضیض برده است. زیرا قیام مردم ایران با پرچم «شعار هر ایرانی ـ مرگ بر خامنه‌ای روحانی» و «نه غزه ـ نه لبنان...» نشان داد که سیاست عمق استراتژیک و سد بستن در عراق و سوریه برای مقابله با دشمن اصلی جواب نداشته و به‌رغم بر باد دادن دهها میلیارد دلار از داراییهای مردم ایران در این کشورها نتوانسته جلو حضور دشمن اصلی رژیم را که همانا مردم به جان آمدهٴ ایران و مقاومت سازمان‌یافته است، در خیابانهای کرمانشاه و همدان و اصفهان و تهران بگیرد و رژیم ناگزیر است در وحشت از قیام، تمام نیروی خود را صرف حفظ موجودیتش در داخل کشور کند.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
1ـ خبرگزاری رسمی رژیم ـ ایرنا ـ 25دی 96
