در میان هیاهوی عصر شنبه (۸فروردین) در لندن، صداهای مختلف به یک نقطهٔ مشترک رسیدند؛ از فریادهای جمعی تا سخنرانیهای سیاسی، از پلاکاردها تا شعارهایی که در خیابانها طنین میانداخت. این فقط یک تجمع نبود؛ ترکیبی از صداها، تجربهها و نگاههایی بود که هر کدام از حنجرهیی و پنجرهیی، آینده ایران را روایت میکردند.
«نه سلطنت نه رهبری، دموکراسی برابری»
در این تظاهرات، حضور ایرانیان در کنار شماری از نمایندگان پارلمان انگلستان و شخصیتهای حقوقی و مدنی، معنا و جلوهٔ دیگری یافته بود. سخنرانان هر کدام از زاویهیی بر ضرورت یک تغییر بنیادین تأکید کردند؛ تغییری که نه بازگشت به گذشته، بلکه عبور از چرخههای تکرار شونده قدرت را هدف گرفته است.
باب بلکمن رئیس مشترک کمیتهٴ بینالمللی پارلمانترها برای ایران دموکراتیک گفت: «ما در کنار کانونهای شورشی شجاعی که با سپاه پاسداران و نیروهای سرکوبگر رژیم در سراسر کشور مقابله میکنند میایستیم. عزم شما تزلزلناپذیر است و از طریق مبارزه شماست که مردم ایران بر رژیم پیروز میشوند».
در ادامه، پروفسور سارا چندلر، نخستین رئیس زن فدراسیون انجمنهای وکلای اروپا طی سخنانی با تأکید بر اهمیت وجود یک جایگزین مشخص افزود: «دولت موقت پیشنهادی بر اساس برنامه ۱۰مادهیی خانم رجوی مسیر روشنی بهسوی دموکراسی، حاکمیت قانون و انتخابات آزاد ارائه میدهد». او این رویکرد را پاسخی سیاسی و دموکراتیک دانست که میتواند امید و مشارکت را تقویت کند و افزود: «نفی جنگ و مماشات و چشمانداز آن برای تغییر دموکراتیک، شایسته حمایت بینالمللی است. آینده ایران به مردم آن تعلق دارد. من شانه به شانه در کنار شما میایستم تا زمانی که ایران آزاد شود و عدالت برقرار گردد».
همچنین رابرت وارد، عضو شورای منطقهیی کرایدون انگلستان با اشاره به تجربههای تاریخی مردم ایران گفت: «آنها نمیخواهند یک استبداد را با استبدادی دیگر جایگزین کنند هر گونه تلاش برای احیای سلطنت، از نظر مردم ایران هیچ مشروعیتی ندارد. در این لحظهٔ حساس، همهٔ ما باید از شورای ملی مقاومت ایران و برنامه ۱۰مادهیی مریم رجوی حمایت کنیم...» . تأکیدی که در میان شعارها و فضای تجمع نیز بازتاب داشت.
در بخش دیگری از این گردهمایی، راجر لاینز، رئیس سابق کنگره اتحادیههای کارگری انگلستان با اشاره به قیام دیماه و شورش جوانان قیامآفرین گفت: «همبستگی ما نثار همه کسانی است که در راه مقاومت میجنگند، همان کسانی که با خطر اعدام روبهرو هستند».
آنچه در لندن شکل گرفت، صرفاً یک تظاهرات نبود؛ امتداد پاسخ به همان پرسشی بود که همچنان در برابر ایران قرار دارد:
مسیر تغییر از کجا میگذرد و چگونه میتوان آن را به سرانجام رساند.
