چرا در گرماگرم جنگ و مجموعهٔ بحرانهای خارجی، ضحاک خونآشام به اعدام ۶زندانی مجاهد و کانون شورشی متوسل شد؟
اگر تهدید اصلی از بیرون است، چرا تمرکز سرکوب به داخل معطوف شده است؟
پاسخ را میتوان جایی جستوجو کرد که برخی رسانهها و خرمهرههای رژیم ـ ناخواسته ـ به آن اعتراف میکند.
کانال تلگرامی چند ثانیه (۱۹فروردین) بهنقل از یک خبرنگار مزدور حکومتی نوشت: «غرق روایت پیروزی نشویم! هیچ اعتمادی به دشمن وجود ندارد. خطر “فروغ جاویدان ۲” را دور از نظر نداریم».
این فقط یک اظهار نگرانی ساده نیست؛ یک برآورد امنیتی و اشاره به کابوسی است که نظام آخوندی ۳۸سال است از آن خلاص نشده است.
خبرگزاری ایلنا هم روز پنجشنبه ۲۰فروردین، ضمن ابراز وحشت سرکردگان سپاه پاسداران از تهاجم تاریخی ارتش آزادیبخش در عملیات کبیر فروغ جاویدان گفت نسبت به آن زمان «اکنون قدرت نظامی و توان رزمی ایران بهمراتب بیشتر شده است».
نتیجه این که، اعدام بیمقدمه و ناگهانی ۶عضو کانون شورشی که مشعلداران ارتش آزادی در داخل میهن هستند یک اقدام موردی نیست؛ بخشی از یک راهبرد بازدارنده است. پیامی روشن به جوانان شورشگر برای گسترش ارعاب در جامعه و بالابردن هزینهٔ قیام.
این نگرانی، در اظهارات رسمی و تلویزیونی هم در اشکال مختلف خودش را نشان داده است. روز چهارشنبه ۱۹فروردین آخوند قاسمیان در تلویزیون حکومتی گفت: «این همین مردم اگر مردم خیابانها و معابر را خالی بکنند اتفاقی که خواهد افتاد این است که دشمن از این همین فرصت کاملاً سوءاستفاده میکند و یک فتنه داخلی و فتنه منافقین که بعداً راجع بهش توضیح خواهم داد فتنه منافقین شروع میشود و یواش یواش اتفاق دیگری شروع میشود».
اما نکته مهم، زمانبندی این اعدامهاست. این اقدامات در شرایطی صورت میگیرد که توجه افکار عمومی به تحولات خارجی و جنگ معطوف شده است. به بیان دیگر، تشدید سرکوب و اعدام مشعلداران ارتش آزادی، با الگوی اعدام مجاهدین در دههٔ ۶۰ (با پوش جنگ با عراق)، در پوش جنگ با آمریکا و اسراییل انجام میشود.
به عبارت روشنتر این اعدامها در شرایط کنونی نشان میدهد تهدید اصلی برای حاکمیت، نه در مرزها، بلکه در درون جامعه تعریف میشود.
نتیجه:
وقتی یک حاکمیت، در اوج بحرانهای خارجی، باز هم اولویت را به حذف نیروهای داخلی میدهد، پیام روشن است: آنچه بیش از همه از آن میترسد، دشمن بیرونی و موشکباران و جنگ خارجی نیست، وحشت فزاینده از گسترش نیروهای سازمانیافته و محقق شدن کابوس «فروغ جاویدان ۲» در داخل میهن است و اعدام، زبان همین «وحشت» است.
