در یادداشت‌های بازمانده از قیام آبان ۱۳۹۸، به یک یادداشت در شبکه‌های اجتماعی برمی‌خوریم که در اولین سالگرد آن قیام نوشته شده است: «ما ۳۶۵ روز است که هر روز آبانیم.»
این عبارت در شبکه‌های اجتماعی بسیار گردیده و با خوانندگانش پیوندها یافته و پیامی را چون رازی مشترک بین ایرانیان، جاری و ترویج نموده است. همین عبارت، گواه استمرار پیام قیام آبان ۹۸ در سراسر ایران تا به امروز است.
ویژگی‌های پویای قیام آبان ۱۳۹۸
به‌پای‌دارندگان آبان ۹۸، پرتوها بر ویرانه‌ها افکندند. آنگاه اخگرها در هر کویی همدیگر را یافتند. و صداها، هم را شناختند. و درد مشترک، رزم مشترک آفرید.
قیام آبان چشم‌ها را بر کانون‌های فساد و استثمار گشود و روشنگری را گسترد؛ همگان را ندا داد که همه‌ی کوی‌های این بوم و بر، شورش‌خانه است و هر کوی، دانه‌های خیزش می‌کارد.
اصل پیام قیام که برجای نهاد، جواب اجتماعی به مبارزه و مقاومت سازمان‌یافته است؛ کیفیتی که شناسنامه‌ی قیام ۱۳۹۸ شد. واکنش هراس‌آلود حاکمیت آخوندی با بازوهای دست‌آموز جانی‌اش ــ چه در ارتکاب جنایت بی‌حد و شمار و چه در تبلیغ سیاسی ــ گویای وحشت از سازمان‌یافتگی و حس کردن رعشه‌های سرنگونی در آینه‌ی شعله‌گون قیام بود.
مرحله‌ی سرنگونی، تداوم دوره‌‌ای‌ست که قیام‌های شش‌گانه در ۲ دهه‌ی گذشته، ایستگاه‌های آن هستند. دیکتاتورها معمولاً در مواجه شدن با این مرحله، به بن‌بست در اتخاذ راه حل می‌رسند و جز با توسل به جنایت ــ و البته بلاهت ــ نمی‌توانند پاسخ بن‌بست را بدهند.
پاسخ ارتجاع ولایی ــ آخوندی به خیزش موج صاعقه‌وار قیام آبان ۹۸، توسل به حداکثر جنایت بود. آن وجه بلاهت که همه‌ی دیکتاتورها در این توسل، به آن هرگز توجه ندارند، این حقیقت است که هر قیامی، بذرافشان پیام خود به آینده و آیندگان است. بنا بر همین قانون‌مندی بود که خون شقایق‌های آبان ۹۸ بیشترین اثر اجتماعی و سیاسی را نسبت به ۲ قیام قبل از آن بر جامعه، بر جهان و حتی بر درون نظام گذاشت.
لاله‌‌افشانی بر کف خیابان‌های شهرهای ایران را نسیم‌های بیداری، به آگاهی اجتماعی و بلوغ جبهه‌بندی علیه دیکتاتوری آخوندی بالغ نمودند. از آن پس اکثریت مردم ایران ــ خاصه نسل جوان و بالنده ــ که از ۲ قیام ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ عبور نموده‌اند، «هر روزشان آبان» شده است.
یک وجه برجسته‌ی آثار قیام آبان ۹۸، گستردن دادخواهی به‌وسعت ایران‌زمین است؛ دادخواهی که تا هم‌اکنون دامن آمران و عاملان جنایت را رها نکرده و هر ماه و سال، گسترش و تعمیق اجتماعی می‌یابد. از این قیام بود که دادخواهیِ خون شقایق‌های محبوب آزادی، به مرحله‌‌ای از جنبش مادران دادخواه در سراسر ایران انجامید.
«سازماندهی»، برجسته‌ترین وجه قیام آبان ۹۸ است که دیگر وجوه را در خود دارد. این کاراترین سلاح اجتماعی علیه حاکمیت، برای پاسخ به ابربحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعیِ ایران می‌باشد، وجه «سازماندهی»، کیفی‌ترین عامل در حیات مشترک اجتماعی برای تضمین تداوم قیام‌ها تا پیروزی نهایی‌ست. این وجه به‌طور خاص پس از قیام دی ۱۴۰۴، پاسخ میهن و فلاتی‌ست همه‌ساله‌اش آبان به شرایط کنونیِ ایران برای تعیین تکلیف نهاییِ اتاق فکر آمر جنایت در قیام‌های شش‌گانه.
