آیا میدانید چرا اصحاب شاه و شیخ از وحید بنیعامریان و یارانش وحشت دارند؟
چرا ارکانشان به لرزه افتاده؟
چون او چشم در چشم هیولا ایستاد و منطق سرخ پایداری را در یک جمله به نمایش گذاشت:
«ما تکثیر خواهیم شد»
این کابوس بیپایان فاشیسم مذهبی و دیکتاتوری موروثی است. وحید و یارانش پای چوبههای دار نشان دادند که مشعل آزادی با طناب دار خاموش نمیشود، بلکه در قامت هزاران اختر فروزان و کانون شورشی تکثیر میگردد.
استرون استیونسون، سیاستمدار برجسته اروپایی، در مقاله تکاندهندهای در روزنامه «اسکاتسمن»، با کالبدشکافی ابعاد جسارت و پایداری وحید بنیعامریان، این حقیقت سرکش را برملا کرد که «چوبه دار به زندگی زمینی وحید بنیعامریان پایان داد. اما میراث انقلابی او تازه آغاز شده است».
استیونسون با اشاره به اینکه حاکمان ایران با اعدام این مجاهد خلق ۳۳ ساله در ۴ آوریل، «یک زندانی سیاسی جوان را به نمادی ماندگار از مقاومت برای نسلهای آینده ایران تبدیل کردند»، مینویسد: «وحید بنیعامریان در مواجهه با مرگ، شکنجهگران خود را به چالش کشید و پرسید: «آیا من کسی هستم که باید از خودم دفاع کنم یا شما؟» او در برابر رژیمی که میخواست هر صدایی را خاموش کند، محکم ایستاد؛ چرا که به این نتیجه رسیده بود «عدالت واقعی مستلزم تحول سیاسی است». و زندگی از طریق مقاومت در برابر استبداد، عزت مییابد.
به گزارش اسکاتسمن، ستمگران به ترس، شکنجه و اجبار تکیه میکنند اما انقلابیون به ایدهها و شجاعت؛ «یک نیرو از طریق فساد رو به زوال میرود، نیروی دیگر از طریق فداکاری رشد میکند». حتی زمانی که مأموران اطلاعاتی با جنگ روانی و سوءاستفاده از عواطف مادری خواستند روحیه او را بشکنند، وحید پاسخ داد که «قلب یک مبارز واقعی آزادی فراتر از دلبستگیهای شخصی گسترش مییابد تا همه افراد رنجدیده را دربربگیرد».
این گزارش سیاسی ثابت میکند که جنبش انقلابی مجاهدین و واحدهای دلیر ارتش آزادی، اصیل، ریشهدار و نامیراست. وحید در آستانه اعدام، شانه به شانه رفقایش ایستاد و به جلادان هشدار داد که کشتن او بیفایده است، زیرا «ما تکثیر خواهیم شد».
امروز این پیام مستقیماً با جوانان ایران سخن میگوید؛ همان نقشآفرینان و دلاورانی که بهرغم خطرات زیاد، همچنان فعالیت میکنند و آرزوی دیرینهٔ مردم «یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر انتخابات آزاد و برابری جنسیتی» را محقق میکنند.
نویسنده عمیقاً اعتقاد دارد وحید یک ستاره راهنماست که ثابت کرد «دیوارهای زندان و اتاقهای اعدام نمیتوانند روح و ارادهٔ انسانی را که در دفاع از آزادی قیام میکند، درهمبشکند».
