آغاز سومین سال کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» فقط ادامه یک اعتراض نیست؛ اعلام موجودیت صدای قیام از جایی است که خامنهای آن را کانون وحشت و هراس میخواست: «زندان».
بیانیهٔ امروز زندانیان از دل سیاهچالها، از بندهای دربسته و زیر سایهٔ طنابهای دار، پیامی روشن و بیابهام به جامعه مخابره میشود: «مقاومت ادامه دارد».
در صدو پنجمین هفته این کارزار، زندانیان سیاسی در ۵۶زندان سراسر کشور، دست به اعتصاب غذا زدند؛ اقدامی که معنایی فراتر از اعتراض به یک حکم دارد. این کارزار، نه گفتن به اعدام بهمثابه ستون فقرات ماشین سرکوب، و نه گفتن به کل ساختار فاشیستی حاکمیت است؛ ساختاری که بقای خود را فقط در کشتار و نابودی مردم میبیند.
این ایستادگی در شرایطی ادامه دارد که تنها در دیماه گذشته، ۳۵۵زندانی اعدام شدند؛ آماری بیسابقه که همزمان با کشتار خیابانی قیام دی ۱۴۰۴ و سرکوب خونین معترضان رقم خورد.
خامنهای با این حجم از کشتار و دستگیریهای گسترده میخواست جامعه را مرعوب و زندانیان را میخکوب کند؛ میخواست آتش قیام را با گلوله و طناب دار و سلولهای انفرادی خاموش کند. اما پیام آتشین زندانیان از هزارتوی سلولهای مخوف و سانسور و حصارهای سایبری نشان داد «آتش مقاومت حتی در سیاهچالها شعلهور است».
این کارزار از بهمن ۱۴۰۲ آغاز شد؛ زمانی که ده زندانی سیاسی تبعیدشده به قزلحصار، در اعتراض به اعدام، اعتصاب غذای هفتگی در روزهای سهشنبه را آغاز کردند. بهسرعت بندهای مختلف اوین و سایر زندانها به این حرکت پیوستند و کارزاری شکل گرفت که امروز به یک نماد ملی و بینالمللی مقاومت تبدیل شده است.
حمایتهای بینالمللی از این کارزار ـ از جمله پشتیبانی گزارشگر ویژه سازمان ملل، مای ساتو، و دهها نهاد حقوقبشری ـ نشان میدهد که صدای زندانیان از دیوارهای زندان عبور کرده و به افکار عمومی جهان رسیده است.
اما مهمتر از همه، پیوند روشن این کارزار با قیام مردم ایران است؛ در بخشی از بیانیه امروز زندانیان آمده است:
با درود به مردم قهرمان ایران که در این خیزش سراسری، برگ زرین دیگری از تاریخ مبارزات مردم ایران برای آزادی را رقم زدند و چنان حکومت را به وحشت انداختند که دست به یک کشتار وحشیانه زد و ماهیت فاشیستی خود را به عیانترین وجه در ایران و جهان نمایان کرد و اکنون به یمن آن خونهای بهناحق ریختهشده، نه تنها مردم ایران بلکه دنیا به جوش و خروش آمده و انزجار جهانی از این رژیم به اوج رسیده است...
