در ادامهٔ کارزار دادخواهی در سیوهشتمین سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۶۷، کنفرانس بینالمللی آنلاین با حضور گزارشگران کنونی و پیشین ملل متحد، حقوقدانان و کارشناسان برجسته حقوقبشر و دادستانهای بینالمللی در پاریس برگزار شد.
رئیسجمهور برگزیده مقاومت، طی پیامی به این کنفرانس، جنبش دادخواهی را بخش جداییناپذیر استراتژی سرنگونی و پیروزی انقلاب دموکراتیک دانست و گفت: «همانگونه که بارونس بوتروید فقید گفت، قتلعام ۱۳۶۷، بزرگترین کشتار زندانیان سیاسی بعد از جنگ دوم جهانی است. در سال ۲۰۲۴، گزارشگر ویژه ملل متحد درباره ایران، پرفسور جاوید رحمان، آن را “جنایت علیه بشریت“ و “نسلکشی“ توصیف کرد. اما جهان در قبال آن سکوت و بیعملی پیشه کرد».
مریم رجوی ضمن هشدار تکرار الگوی ۶۷ با سوءاستفاده از شرایط جنگی و در هراس از یک قیام دیگر افزود: «همچون سال ۱۳۶۷، در یکسو سبعیت رژیم را میبینیم و در سوی دیگر، مقاومت زندانیان سیاسی سرموضع که بر مواضع خود استوارند. وحید بنیعامریان یکی از اعدامشدگان اخیر در یک ویدئو که از داخل زندان فرستاده، خطاب به ولیفقیه رژیم میگوید: یقین کن که اگر من و امثال من را اعدام کنی ما تکثیر میشویم حتی اگر جنازههایمان را مخفی کنی و یقین کن که رژیمات هم از سرنگونی راه فراری نخواهد داشت».
در این کنفرانس، گزارشگر سابق ویژه ملل متحد درباره ایران، با اشاره به ثبت نسلکشی و قتلعام زندانیان در سال۶۷ گفت: «این یک گام بسیار مهم و معنادار بود که قطعنامه سالانه مجمع عمومی سازمان ملل در دسامبر ۲۰۲۵ برای نخستینبار قتلعام سال ۱۳۶۷ را بهرسمیت شناخت. من از سازمان ملل میخواهم که ارتباط تنگاتنگ میان قتلعام ۱۳۶۷ و نقض فاحش حقوقبشر در ایران امروز را بهرسمیت بشناسد». او نسبت به استفاده مجدد رژیم از مفاهیم «محاربه» و «بغی» هشدار داد که مصونیت عاملان کشتار ۶۷ بستر را برای اعدامهای کنونی هموار کرده است.
در بخش دیگری از کنفرانس دادخواهی، سفیر استیون رپ، دادستان ارشد بینالمللی گفت: «ما باید همواره به سال۱۳۶۷ نیز بازگردیم و بارها آن را یادآوری کنیم، زیرا ریشه اصلی مشکل در همینجاست». وی تأکید کرد که جهان نباید دست روی دست بگذارد؛ چرا که ماشین اعدام کنونی ریشه در بیعملی گذشته دارد».
در ادامهٔ کنفرانس خانم گراژینا بارانوفسکا، معاون کارگروه سازمان ملل، پایداری خانوادههای ناپدیدشدگان اجباری دهه ۶۰ را الهامبخش پیگیری این جنایات دانست و گفت: «من همبستگی کارگروه ناپدیدشدگان اجباری سازمان ملل را با تمامی خانوادههای ناپدیدشدگانی که در اینجا حضور دارند یا صدای ما را میشنوند، اعلام کنم؛ چه کسانی که از گذشتههای دور در دهه ۱۳۶۰ ناپدید شدهاند و چه کسانی که در جریان رویدادهای جاری و همزمان با سخنرانی ما، هدف این اقدام قرار گرفتهاند».
