پیشینه‌ٔ تاریخی
اعدام در حدود ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، در عصر جهالت و دنیایی به‌دور از تمدن، در بابل بنیاد گذاشته شد. این مجازات همواره برای نوعی انتقام و ترویج ارعاب و در مقابل آن، تثبیت قدرت سیاسیِ طبقه‌ٔ حاکم اعمال می‌شد.
با پیشرفت تمدن بشری، آگاهی عمومی و مبارزات مداوم علیه این شیوه‌ٔ بدوی مجازات، سازمان ملل در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ دو قطعنامه را به‌عنوان مقدمه‌‌ای برای لغو اعدام در مجمع عمومی به‌تصویب رساند. از آن زمان تاکنون، هر ساله در ۱۰ اکتبر فعالیت‌های سیاسی، حقوقی، مدنی و فرهنگی علیه حکم ضدانسانی اعدام از جانب ایرانیان و سازمان‌های حقوق‌بشری جهانی صورت می‌گیرد.
در سال ۲۰۰۲ چندین سازمان جهانیِ مدافع حقوق‌بشر از جمله «عفو بین‌الملل» و «همبستگی جهانی علیه مجازات اعدام»، روز ۱۰ اکتبر را «روز جهانی مبارزه با اعدام» اعلام کردند.
معنی «نه به اعدام» در ایران
و حالا در مورد ایران، سال به‌سال در روز ۱۰ اکتبر در ایستگاه زمان متوقف می‌شویم تا به اعدام که «ننگ بشر» است، «نه» بگوییم. در ایران اشغال‌شده، «نه به اعدام» یعنی نه به حاکمیت ولایت فقیه، نه به تمامیت‌خواهیِ سیاسی و مذهبی؛ چرا که نفی اعدام، مرادف با شکستن شیشه‌ٔ عمر این رژیم است.
درون شیشه‌ٔ عمر حاکمیت متکی بر اعدام، این اعداد دیده می‌شوند:
بیش از ۲۲۰۰ اعدام در سال ۲۰۲۵ و ۷۱۱ اعدام در ۸ ماه سال ۲۰۲۶ میلادی
عطف به هدف از اعدام در ۱۸۰۰ سال پیش، طی ۴۷ سال گذشته، اعدام در ایران به‌عنوان یک ابزار سیاسی و مذهبی در جهت تثبت «اقتدار» نظام ولی‌فقیه استفاده می‌شود. در این حاکمیت، هم‌چون قرون وسطی از دین و مذهب به‌عنوان حکم الهی برای قضاوت و حقوق، استفاده‌ٔ ابزاری می‌شود!
تنگ شدن حلقه‌ٔ محاصرهٔ «نه به اعدام»
ایرانیان در مقابل این ارقام اعدام در هیچ سالی خاموش و ساکت نبوده است. فعالیت مستمر حقوق‌بشری در داخل و خارج ایران ــ حتی در درون زندان‌ها ــ جریان داشته و دارد. به‌یمن همین روشنگری‌های مداوم بوده است که سازمان ملل متحد از سال ۱۳۶۴ تا ۱۴۰۵، ۷۲ قطعنامه علیه نقض حقوق‌بشر توسط حاکمیت ولایت فقیه صادر کرده است.
اکنون جریان ایرانی و جهانیِ «نه به اعدام»، حلقه‌ٔ محاصره را علیه آپارتاید قرون‌وسطایی ـ مذهبی آخوندی تنگ و تنگ‌تر کرده است.
چه جای ابلیس؟!
در روز جهانی علیه اعدام، تصور کنیم ایرانی بدون اعدام را تصور کنیم ایرانی زیر بال و پر همای آزادی و برابری را تصور کنیم حقوق و کرامت انسانی را در تجلیِ حقیقیِ سطرهای منشور حقوق بشر.
به‌راستی اگر در ۴۷ سال گذشته، اتکای مطلق بر سلطه‌گری با اعدام نبود، چه جای ابلیس ضدبشری مثل خمینی و خامنه‌ای و ملازمان و گماشتگان مرگ‌زی و مرگ‌آفرین‌شان؟
همت ملی در تکثیر سلاح شکنندهٔ عمر نظام
پاسخ سراسری به روز جهانی «نه به اعدام» در ایران را با همت ملی، در فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی و در شبکه‌های اینترنتی، در تمام روزهای ماه و سال ایران‌زمین گسترش بدهیم. این سلاح شکنندهٔ طلسم عمر نظام ولایت فقیه را دست به‌دست در سراسر ایران تکثیر و همه‌گیر کنیم.
