صحنه‌سازی‌های اخیر و نمایش‌های رسانه‌‌ای در اماکن مذهبی نظیر کلیساها برای تطهیر بقایای یک نظام دیکتاتوری و موروثی، چیزی جز ذبح معنای اصیل «آزادی» در پای بازماندگان استبداد نیست. این تصویرسازی‌های پرفریب، بیش از هر چیز یادآور دوران سیاه قرون وسطی در اروپاست؛ عصری که در آن تلاقی استبداد درباری و سلطه نهادهای مذهبی تفتیش عقاید، صدای حقیقت‌جویانی چون گالیله را در گلو خفه می‌کرد و جان‌های پاک و فداکاری مانند ژاندارک را بر فراز توده‌های آتش به خاکستر می‌نشاند.
امروز نیز همان الگوی تاریک تاریخی، این‌بار در لباسی شبه‌مدرن و با واژگانی بزک‌شده، بازتولید می‌شود تا خون‌های ریخته‌شده در راه نفی کامل دیکتاتوری را مصادره کند و یوغ کهنه‌ای را به‌نام رهایی به گردن جامعه بیاویزد.
جنگ‌طلبی و نقاب «مداخله انسان‌دوستانه!»
یکی از زننده‌ترین جلوه‌های این سیاست ورشکسته، پناه‌بردن به سناریوهای تخریب زیرساخت‌ها، جنگ‌افروزی و بمباران تحت عنوان فریبنده «مداخله انسان‌دوستانه» است. دم زدن از نجات ملت از طریق ویرانی میهن و ریخته شدن بمب بر سر مردم، نهایت وقاحت و بی‌مسئولیتی سیاسی است. پروژه‌هایی که سرنوشت تغییر و سرنگونی را به دخالت ارتش‌های بیگانه و معامله با قدرت‌های خارجی گره می‌زنند، در ماهیت خود نه دموکراتیک هستند و نه مردمی؛ چرا که هر نیروی اصیل مبارز می‌داند آزادی، کالا یا ارمغانی وارداتی نیست، بلکه دستاورد مقاومت، آگاهی و اراده جمعی مردم در میدان نبرد است. تکیه بر بمباران و تخریب، اعترافی آشکار به فقدان پایگاه اجتماعی و بی‌باوری به نیروی لایزال توده‌های ستم‌دیده برای دگرگونی بنیادین است.
مغلطه «همه با هم» و فریب وحدت قلابی
در کنار این رویکرد ویرانگر، همواره شعار انحرافی «همه با هم!» [یادآور همه با هم خمینی]، به‌عنوان ابزاری برای محو مرزبندی‌های حیاتی میان آزادی و استبداد علم می‌شود. مدعیان بازگشت به گذشته با ژستی فریبنده ادعا می‌کنند که دست‌شان به‌سوی چپ و راست گشوده است و همگان می‌توانند زیر چتر آنها گرد آیند. اما این نسخه، همان کپی‌برداری ناشیانه از شیوه‌های پوپولیستی برای به‌محاق بردن اصول دموکراتیک و پایمال کردن حقوق ستمدیدگان است.
این دعوت ریاکارانه به همبستگی، تلاش برای تطهیر کارنامه‌ای سیاه و فراموشی جنایات گذشته است. فراخوان برای سوار شدن بر «اتوبوس مجانی» استبداد -اتوبوسی که سرنشینان و فرماندهان واقعی آن شکنجه‌گران، ساواکی‌های بدنام و حاملان ایدئولوژی دیکتاتوری هستند- فقط دامی برای به مسلخ بردن هویت مبارزاتی جامعه و تحمیل دوباره الگوهای تمرکزگرای خودکامه است.
مرز سرخ عبورناپذیر: نفی شیخ و شاه
مقاومت ایران با هزینه‌های سنگین و نبردی خونین، به یک اصل بنیادین دست یافته است: مرزبندی قطعی و آشتی‌ناپذیر با هر دو بال استبداد، چه در قبای تاج و چه در لباس عمامه. همسویی و ائتلاف با مسببان سیه‌روزی مردم، خیانت به آرمان‌های آزادی‌خواهانه است. همان‌گونه که در پیام (اول اسفند ۱۴۰۱) مسعود رجوی تصریح و در پیام (۱۷ آبان ۱۴۰۵) تأکید شده است:
«دست دادن با شیخ و شاه و بقایای آنها کار ما نیست. برای پرهیز از دیکتاتوری و وابستگی که خط قرمز عبورناپذیر جبهه خلق و ضدخلق است و برای حاکمیت جمهور مردم می‌خواهیم دست‌هایمان پاکیزه بماند و آلوده نشود».
این موضع‌گیری قاطع، بنیاد هویتی هر جنبش اصیلی است که برای برپایی یک جامعه مبتنی بر اراده عمومی و دموکراسی واقعی تلاش می‌کند. خط قرمز میان «خلق» و «ضدخلق» به‌معنای تفکیک دقیق منافع اکثریت ستم‌دیده از منافع اقلیت فاسد، شکنجه‌گر و قدرت‌طلب در تمامی ادوار است. حفظ پاکیزگی دست‌ها و اجتناب از آلوده شدن به سازشکاری‌های ارتجاعی، شرط اساسی تضمین فردای بدون ستم است.
چشم‌انداز حاکمیت جمهور مردم
مسیر رهایی مردم ایران نه از دالان‌های تاریک تفتیش عقاید به سبک قرون وسطی می‌گذرد، نه از ایستگاه اتوبوس‌های استبداد ساواکی، و نه از آسمان‌های خاکسترشده زیر بمباران‌های به‌اصطلاح نجات‌بخش. راه‌حل حقیقی در اراده، فداکاری و نبرد تشکل‌یافته مردمی نهفته است که برای تحقق جمهوری دموکراتیک و استقرار حاکمیت جمهور مردم بر سرنوشت خویش، زنجیرهای هر گونه نظام توتالیتر و فردمحور را برای همیشه درهم‌می‌شکنند.
