همزمان با «روز جهانی علیه اعدام»، خط مقدم نبرد علیه اعدام، نه در محافل دیپلماتیک، بلکه در آتش شورشگران در کف خیابان‌ها و در مراکز و کانون‌های شکنجه در زندانها شکل گرفته است. زندانیان جسور هواداران مجاهدین که با اشراف کامل به عواقب این پیام‌ها علیه اعدام شوریدند.
پیام‌های پرشور زندانیان سیاسی هوادار مجاهدین از ۸ زندان کشور (اوین، قزلحصار، کرج، مشهد، ارومیه، خرم‌آباد، ایرانشهر و گنبدکاووس)، پرده از رویارویی مستقیم نسل قیام با خلیفهٔ اعدام برمی‌دارد. در نخستین فراز این پیام شورآفرین آمده است:
«طبق گزارش عفو بین‌الملل از ۲۷۰۷ اعدام در جهان طی ۲۰۲۵، دست‌کم ۲۲۷۰ نفر (۸۴ درصد کل اعدامها) در ایران صورت گرفته است... ما زندانیان سیاسی همگام با کانون‌های شورشی... با چراغ راهنمای "نه شاه و نه شیخ"، سوگند یاد کرده‌ایم که تا برکندن ریشه ستمگری، و برقراری جمهوری دموکراتیک و استقرار دولت موقت بر پایه برنامه ده ماده‌ای خواهر مریم... از بذل هیچ کوششی فروگذار نکنیم».
در ادامه، ۵تن از زنان هوادار مجاهدین (زهرا، مرضیه، شیوا، الهه و فروغ) از اوین تأکید کردند:
«اعدام ابزار سرکوب برای جلوگیری از قیام محتومی است که به‌زودی طومارش را در هم می‌پیچد... از مجامع بین‌المللی می‌خواهیم با این رژیم مماشات نکنند، مقاومت سازمان‌یافته و حق مبارزه مردم ایران برای سرنگونی حکومت اعدامی را به‌رسمیت بشناسند».
و پریسا کمالی با اشاره به درماندگی و توهم دیکتاتور می‌نویسد آنان «به‌جای پاسخگو بودن در مقابل جامعه پرسشگر با تکیه بر اهرم اعدام هر چه بیشتر و ایجاد رعب و وحشت توهم ماندگاری دارند... ».
از سوی دیگر بیژن کاظمی از بند ۷ اوین با بازخوانی جنون خامنه‌ای می‌نویسد: «دیکتاتور برای بقا به خون بی‌گناهان نیازمند است... هم‌اکنون که بوی قیام به مشامشان خورده اعدامها را از سر گرفته‌اند که قیام ۴۰۴ تکرار نشود!... بگیر، ببند، بکش گور خود کنی به دست خود».
و سرانجام سپهر امام‌جمعه از قزلحصار نوشت: «به مدت ۱۴۱هفته هر سه‌شنبه در اعتصاب غذا به سر می‌بریم. به‌عنوان زندانی سیاسی که تا به امروز ۱۱ نفر از عزیزترین و شریف‌ترین برادرانم را از کنارمان ربودند و به چوبه‌های دار سپردند... شهادت می‌دهم که هر اعدام فقط با هدف ارعاب جامعه صورت می‌گیرد. برپایی چوبه‌های دار تنها راه فرار دیکتاتوری از سرنگونی به‌دست مردم عاصی است... ایمان دارم روزی که چوبه‌های دار برچیده شود آزادی از راه می‌رسد».
این پیوند آگاهانه میان ایستادگی در بند و خروش و آتش در خیابان، نشان می‌دهد طنین «نه به اعدام» با مرزبندی «نه شاه و نه شیخ»، با خواسته «قیام جواب اعدام» شیشه عمر ولایت فقیه را به پتک سرنگونی سپرده است.
