گاهی اوقات مشاهده و خواندن اخبار و تحولات ایران تحت سلطهی حاکمیت ملایان، ظرفیت فوقالعاده میخواهد. در برخی از این اخبار و تحولات، آنقدر سنگدلی و شقاوت ضدانسانی نهفته و بارز است که از خود میپرسی حقیقتاً این جماعت مسلط بر سرنوشت مردم و کشور، آیا خدمتی هم به این ملت و میهن کردهاند؟
مقولهی سنگدلی و شقاوت در نظام ملایان وقتی علیه زنان و دختران میرسد، دیگر نمیتوان برای آن حد و اندازه تصور نمود. خاصه که این شنائت ضدانسانی توجیه قانونی دارد و در دستگاه حکومتیِ حوزوی ــ آخوندی، لباس شرع مذهبی هم بر آن پوشانده میشود؛ حتی «قانونگذاران اساساً وجود خشونت عليه زنان و دختران را بهرسميت نمیشناسند و اين واقعيت تلخ و آشكار را انكار میكنند».[۱]
اینجاست که تمام راههای دادرسی و دفاع، به روی زنان و دختران مسدود میشود و دیگر ظرفیتهای متعارف انسانی کشش ندارند.
در سالهای گذشته شاهد قتل چند دختر و زن توسط پدر یا همسر بودهایم. آخرین نمونه، هفتهی قبل بود. قاتلان همگی در حمایت قانونیِ قوهی قضاییهی ملایان قرار گرفتند، چرا که این رویکرد دستگاه قانونی نظام ملایان حتی برای خودیهای نظام هم قابل تحمل نیست: «يكی از علل اين وضعيت آن است كه اساساً چنين دغدغهای در ميان قانونگذاران ما وجود نداشته است. درباره لايحه منع خشونت عليه زنان نيز در بخشهايی از حاكميت، وجود چنين اصطلاحی و حتی وجود چنين بحرانی در جامعه انكار شد. با يك معضل و بحران اجتماعی مواجه هستيم.»[۲]
اصل بحران، ساختار حکومتیست که چنین جنایاتی را امکانپذیر میکند و پس از وقوع نیز بهجای حمایت از قربانی، راه فرار و مصونیت را برای عوامل جنایت باز میگذارد؛ چرا که قانون حکومتی، ابزار توجیه و تخفیف خشونت علیه زنان است و زن نه بهعنوان انسانی مستقل و برخوردار از حق حیات و آزادی، بلکه در چارچوب مالکیت و اقتدار مردانه تعریف میشود؛ جنایتی که ریشههای آن در جهانبینی و ساختار حاکمیت ولایت فقیهی و حوزویمحور است.
نتیجهگیری
جامعهای که نیمی از جمعیت آن از حقوق برابر محروم شدهاند، بخشی بزرگ از توان، استعداد و ظرفیت پیشرفت خود را از دست داده است. بنابراین، دفاع از حقوق برابر زنان با مردان، نه یک مطالبهی اخلاقی و صنفی، بلکه ضرورتی اجتماعی و انسانی و تاریخی برای آیندهی ایران است.
بنبست اجتماعی و قانونیِ[۳] داشتن حق حیات برای زنان و دختران، برای جامعهی ایران هیچ انتخاب یا راهی جز تعیین تکلیف با حاکمیت زنستیز(انسانستیز) باقی نگذاشته است.
پینوشت:
[۱ و ۲] روزنامهی اعتماد، ۲۷ آبان ۱۴۰۵
[۳] روزنامهی ستاره صبح، ۲۷ آبان ۱۴۰۵: «ماجرای قتل رومینا اشرفی، دختر ۱۳ سالهای اهل یکی از روستاهای تالش، یکی از پرسروصداترین پروندههای موسوم به قتلهای ناموسی بود، اما این حادثه وحشتناک هم نتوانست قانونگذار را مجاب کند که برای کنترل و قطع خشونت خانگی علیه زنان و دختران، دست به اقدامی تأثیرگذار بزند.»