تظاهرات بزرگ و پرشکوه ایرانیان آزاده و حامیان شورای ملی مقاومت در برابر مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، همزمان با شروع نشست سالانه مجمع عمومی ملل متحد نه صرفاً یک تجمع اعتراضی، بلکه یک نهیب ملی و دادخواست تاریخی علیه رژیم اعدام و قتلعام و بازپسگیری حق حاکمیت ملی است.
در شرایطی که ولایت قتلعام با حضور پزشکیان تلاش میکند از تریبون ملل متحد برای سرپوش گذاشتن بر اعدامهای فزاینده، جنگافروزی و غارت مادی جامعه استفاده کند، همایش ایرانیان در نیویورک پیام روشنی به جهانیان داد: «کرسی ایران متعلق به مردم ایران و مقاومت برحق آنها برای صلح و آزادی و جمهوری دموکراتیک است»
در این تجمع با شکوه بسیاری از شخصیتهای برجسته سیاسی، از جمله ژنرال کیت کلاگ، فرستاده ویژه رئیسجمهور آمریکا برای اوکراین، ژنرال وسلی کلارک فرمانده پیشین نیروهای ناتو در اروپا و سفیر کارلا سندز سخنرانی کردند و رئیسجمهور برگزیدهٔ مقاومت طی پیامی تصویری، ادامهٔ اشغال کرسی ایران توسط رژیم ولایت فقیه را تداوم همان سیاست مخربی دانست که چند دهه حق حاکمیت مردم ایران را نادیده گرفته است.
خانم مریم رجوی ضمن تأکید بر ضرورت اخراج رژیم و «کسانی که دستشان به خون صدها هزار بیگناه در ایران و کل منطقه آلوده است» از ملل متحد گفت:
«حرف ما این است:
چرا بر جنایتهای این رژیم چشم بستهاید؟
آیا اشکهای مردم ایران و جهان را بعد از کشتار هزاران معترض در دیماه گذشته ندیدید؟
آیا از یاد بردهاید که این رژیم ۷۲ بار در مجمع عمومی و دیگر نهادهای سازمان ملل متحد بهدلیل نقض حقوقبشر محکوم شده است؟
چرا به گزارش گزارشگر ویژه ملل متحد در سال ۲۰۲۴ که تصریح میکند اعدامهای دهه ۶۰ و قتلعام ۱۳۶۷ جنایت علیه بشریت و نسلکشی است، چشم فروبستهاید؟
چرا به گزارش اخیر عفو بینالملل توجه نکردهاید؛ گزارشی که تصریح میکند مقامهای رژیم آخوندها در ۱۴۰۱ مرتکب جنایت علیه بشریت شدهاند...».
تظاهرات بزرگ نیویورک ثابت کرد که توفان تغییر در ایران توقفناپذیر است و زمان مماشات با رژیمی که سرچشمهٔ ترور، اعدام و جنگافروزی است به پایان رسیده است.
در این همایش میهنی ایرانیان شریف بار دیگر مرزبندی تاریخی با ارتجاع و وابستگی (نه شاه نه شیخ) را برجسته کردند. مرز سرخی که از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ ترسیم شد و ایستادگی نسلهای متوالی در زیر شکنجه و میدانهای تیر، گواهی بر ارادهٔ ملی برای نفی هر نوع دیکتاتوری است.
در همین راستا، حتی زندانیان سیاسی زیر حکم اعدام مانند ارغوان فلاحی از درون اوین و قهرمانانی چون جواد وفاییثانی از زندان مشهد، با شعار «نه شاه، نه شیخ» بر این اصول پایفشردند.
