به یاد قهرمان و شورشگران قیام آبان ۱۳۹۸؛ آنان که آرزوهایشان از عمرشان فراتر رفت
بعضی روزها در تقویم ثبت می‌شوند، اما به تقویم محدود نمی‌مانند. از مرز زمان عبور می‌کنند، در حافظه جمعی یک ملت ریشه می‌دوانند و به بخشی از وجدان تاریخی آن تبدیل می‌شوند. آبان ۱۳۹۸ یکی از همان روزهاست؛ روزهایی که خاطره‌شان با اندوه، خشم، پرسش و آرزوی آزادی درهم آمیخته است.
در آبان آن سال، افزایش ناگهانی قیمت بنزین جرقه‌ای شد بر انبوه نارضایتی‌هایی که طی سال‌ها در جامعه انباشته شده بود. اعتراضها به‌سرعت از موضوع قیمت سوخت فراتر رفت و صدای بخش‌هایی از جامعه شد که از دشواریهای اقتصادی، تبعیض، فساد، محدودیت‌های اجتماعی و نادیده گرفته شدن مطالباتشان به ستوه آمده بودند. آنچه در خیابانهای شهرهای مختلف رخ داد، نشان داد که مسأله تنها یک تصمیم اقتصادی نیست؛ مسأله، شکافی است عمیق میان خواسته‌های مردم و حاکمیتی ضدمردمی.
اما پاسخ به این اعتراضات بر اساس طینت پلید حاکمیت فاشیسم آخوندی، این بار با سرکوبی گسترده‌تر و خشونت‌بارتر از قبل همراه شد.
بیش از ۱۵۰۰نفر شهید، شمار زیادی مجروح و بازداشت شدند و قطع گسترده اینترنت، دسترسی جامعه به اطلاعات و ارتباط با جهان بیرون را برای مدتی مختل کرد. در آن روزها، خانواده‌های بسیاری با نگرانی و اضطراب در جست‌وجوی عزیزانشان بودند و بسیاری دیگر با خبری روبه‌رو شدند که هیچ خانواده‌ای نباید آن را بشنود: عزیزشان دیگر بازنمی‌گردد.
در میان همه این روایت‌ها، آنچه برای من معنایی شخصی و فراموش‌نشدنی دارد، تصاویر و نام جوانان پاک و معصومی بود که در آن روزها جان باختند و مقاومت سراسری با تلاش شبکه سازمان‌یافته‌اش آنها را به گسترده‌ترین شکل اطلاع‌رسانی کرد. آنان برای من صرفاً نام ها و تصاویری در فهرست کتاب شهداء نیستند؛ چهره‌هایی آشنا، صداهایی که هنوز در حافظه‌ام طنین دارند و جوانانی با استعدادها، امیدها و رؤیاهای ناتمام‌اند. هر کدام می‌توانستند سال‌های دیگری زندگی کنند، بیاموزند، بیافرینند، عشق بورزند و در ساختن آینده‌ای بهتر برای ایران‌زمین سهم داشته باشند.
از خود می‌پرسم مادران و پدران آنان با چه اندوهی روزهای پس از آن واقعه را گذرانده‌اند؟ دوستانشان چگونه جای خالی آنان را در زندگی خود احساس کرده‌اند؟ و جامعه‌یی که جوانانش را از دست می‌دهد، چه اندازه از سرمایه استراتژیک و توان و آینده خود را نیز از دست داده است؟
مرگ هیچ انسانی نباید به خبری کوتاه و گذرا تبدیل شود. پشت هر نام، زندگی‌ای وجود دارد؛ خانواده‌ای، خاطره‌ای و آینده‌ای که می‌توانست شکل بگیرد. به همین دلیل، یاد جان‌باختگان آبان خونین تنها یادآوری یک واقعه تاریخی نیست؛ تأکیدی است بر ادامه راه آن شورشگران و حرمت جان انسان و ضرورت پاسخ‌گویی درباره جنایتهایی که این رژیم ضدبشری مرتکب می‌شود با نقشه مسیر «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم»
اهمیت آبان ۱۳۹۸ را نمی‌توان فقط در گستردگی اعتراضها یا حوادث آن روزها خلاصه کرد. این واقعه بار دیگر نشان داد که مطالبات سیاسی و اجتماعی، به‌ویژه در میان نسل جوان، زنان، کارگران و اقشار کم درآمد، ریشه‌هایی عمیق در مقاومتی دارد که از فردای ۳۰ خرداد ۶۰پایه ریزی شد، و این اهداف و مطالبات را به قطع و یقین نمی‌توان با خاموش‌کردن صداها از میان برد.
با گذشت زمان، ممکن است جزئیات برخی رویدادها در حافظه عمومی کم‌رنگ شود؛ اما رنج خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، با گذشت زمان پایان نمی‌یابد. مسئولیت ما در برابر آنان نیز صرفاً به برگزاری مراسم یادبود یا تکرار نام‌ها محدود نیست. گرامیداشت خاطره آن قهرمانان شورشی، یعنی دفاع از ارزش‌هایی که زندگی انسانی را معنا می‌بخشند: آزادی، عدالت، برابری، و تحقق سرنگونی این رژیم وحشی قرون است.
بنابراین نمی‌توانم به آبان تنها به چشم یک واقعه در گذشته نگاه کنم. برای من، آبان یادآور باور و ایمان به نیروی لایزال خلقی است که در خیزشی حماسی با جلوداری واحدهای پیشتاز و سازمان‌یافته جوانان و کانون‌های شورشی تمامیت نظام فاسد ولایت را به لرزه در آورد.
قیامی که هر چند ناتمام ماند ولی راه و استراتژی درست نبرد با نظام آخوندی را نشان داد و یادآور نسلی شد که آرزوهایش را نمی‌توان در لحظه مرگش متوقف کرد، به انحراف کشید و به‌سرقت برد.
آری نام و راه آنها را بایستی در هرچه برجسته‌تر کردن راه و آرمان آن نسل فداکار، پاکباز، جسور و شجاع و جنگنده و سرشار از عشق و دوستی ماندگار کرد.
همان راه و استراتژی که رهبر مقاومت مسعود رجوی نشان همان قیام‌آفرینان داد. راهی که عظمت و قدمت «ایران‌زمین» را تضمین می‌کند و این زیباترین وطن را در مسیر نیل به آزادی و رهایی از شر تمامی دشمنان ارتجاعی و استعماری به‌پیش می‌برد.
آبان، فقط خاطره خونهای ریخته‌شده نیست؛ یادآور آرزوهایی است که هنوز زنده‌اند. آنان که رفتند، دیگر در میان ما نیستند، اما حق برخورداری از زندگی آزاد و شرافتمندانه، که برای آن امید داشتند، هم‌چنان مسأله امروز و فردای جامعه ماست.
یاد شورشگران آبان خونین گرامی، نامشان ماندگار و آرزوهای انسانی‌شان چراغ راه آینده ملت ایران باد.
امیر شهابی – آبان ۱۴۰۵
مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است
