سه هفته‌ی دیگر هفتمین سالگرد قیام بزرگ و توفانیِ آبان ۱۳۹۸ است. روزهای پیش رو که با تحولات مهم منطقه‌یی و بین‌المللی در شرایط کنونی عجین شده‌اند، از مهم‌ترین روزها برای گرامی‌داشت شایسته‌ی آن قیام استراتژیک هستند. اهمیت آن در ضرورت پاسخ اجتماعی و سیاسی در سطح ملی به پیامدهای ماندگار آن تحول رقم‌زننده‌ی دو قطب در جامعه‌ی ایران است. چرا دو قطب؟ کدام قطب‌ها؟
سرکوب‌گری سیاسی و چپاول‌گری اقتصادی توسط حاکمیت ملایان، دو علت مبنایی برای شعله‌ور شدن خشم اجتماعی و قیام‌ها در ایران بوده و هستند. در قیام آبان ۱۳۹۸ ناگهان توفان خشمی اجتماعی که دهه‌های متمادی زیر پوست شهرهای ایران متورم شده بود، در یک روز بر تبار دیکتاتوری ولایت فقیهی وزیدن گرفت و طی دو روز به بیش از ۱۹۳ شهر ایران سرایت کرد.
قیام آبان ۹۸ آن‌قدر مشروعیت مردمی و ضد طبقاتی داشت که حتی درون حاکمیت آخوندی را گرفتار انشقاق و جنگ‌های باندی نمود. از آن پس خامنه‌ای مجبور به حذف کامل باند مغلوب از بالا و بدنه‌ی نظام شد. تبعات این جراحی بزرگ، موقعیت خامنه‌ای را در درون نظام فروریخت و آثار آن به قیام‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ انجامید.
قیام آبان ۱۳۹۸ از یک پیشینه‌ی تعیین تکلیف‌شده میان جامعه و باندهای حکومتی برخوردار بود. در قیام دی ۱۳۹۶ پایان ماجراهای هر دو جناح حاکمیت، اعلام شد. این آغاز شکل‌گیریِ دو قطب است: حاکمیت آخوندی / اکثریت جامعه‌ی ایران. از این رو، خروجی قیام ۱۳۹۸، تعیین تکلیف میان اکثریت قاطع جامعه‌ی ایران و حاکمیت ملایان با تمام باندهای آن شد.
قیام ۱۳۹۸ اثری استراتژیک بر جای گذاشت؛ یعنی اثر آن هنوز بر رژیم آخوندی بار است. اثر استراتژیک قیام آبان ۹۸ به تشکیل جبهه‌ی سیاسی ـ اجتماعی مردم ایران در مقابل حاکمیت انجامید. محصول این جبهه: سرنگونی‌خواهی به‌وسعت ایران.
نتیجه‌گیری
بنابراین آثار ماندگار و جاری قیام آبان ۱۳۹۸ هم‌اکنون به قطب اکثریت قاطع جامعه‌ی ایران در برابر حاکمیت ولایت فقیهی انجامیده است. این ماندگاری و اثرگذاری و بلوغ آن به قطبی به‌وسعت یک جغرافیا علیه حاکمیت، ویژگیِ بارز مختصات کنونیِ میان حاکمیت و مردم ایران است. اهمیت این واقعیت در آن است که قیام آبان را نمی‌توان صرفاً رویدادی مربوط به گذشته دانست؛ پیامدهای سیاسی و اجتماعی آن هم‌چنان در معادلات جامعه و حاکمیت حضور دارند. یادآوری این قیام، فرصتی برای بازخوانی تجربه‌ها، شناخت ظرفیت‌های اجتماعی و تأکید بر ضرورت پیوند میان خواسته‌های آزادی‌خواهانه و مطالبات روزانه‌ی اقتصادی مردم است.
این ویژگی هم‌اکنون باید به مسؤلیت‌پذیری در امر قیام‌آفرینی و نتیجه‌بخشیِ نهایی در رقم زدن سرنوشتی خجسته برای ایران و مردمانش بینجامد. این آن گرامی‌داشت شایسته در روزها و هفته‌های سالگرد قیام آبان ۱۳۹۸ است. چنین گرامی‌داشتی، فراتر از یادآوری جان‌باختگان و رنج‌های مردم، مستلزم زنده نگه‌داشتن مطالبات و آرمان‌هایی است که در بطن آن قیام جلوه‌گر شدند. هم‌چنین ضرورت دارد تجربه‌ی آبان ۱۳۹۸ به زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی مسئولیت نیروهای اجتماعی و سیاسی، اهمیت همبستگی ملی و نقش آگاهی عمومی در تحولات آینده تبدیل شود. هفتمین سالگرد این قیام می‌تواند فرصتی باشد برای پیوند دادن حافظه‌ی تاریخی جامعه با چشم‌انداز آینده؛ آینده‌یی که در آن آزادی، عدالت اجتماعی، کرامت انسانی و حق تعیین سرنوشت مردم، مبنای شکل‌گیری نظمی نوین و متضمن نفی هرگونه دیکتاتوری قرار گیرند.
