مرکز آمار ایران هر ساله با انبوهی عدد و رقم، آخرین وضعیت قیمت دلار، درصد تورم، بیکاری، جمعیت زیر خط فقر، فلاکت اقتصادی، جمعیت بیکار، میزان ترک تحصیلی، تعداد کودکان کار و مهاجرت و فرار مغزها را اعلام میکند؛ حالا مسعود پزشکیان در آخرین برگ از سخنان محیرالعقول اعتیادیِ خود میگوید: «میخواهيم نيازمندان را شناسایی و کمک بيشتری به آنان ارائه كنيم. هدف ما این است افراد نیازمند جامعه را شناسابی كنیم، برای تحقق این هدف باید اطلاعات دقیق و دادههای مستند و قابل ارزبابی داشته باشیم.»![۱]
آیا پزشکیان از اعداد و ارقام بهروز شدهی مرکز آمار ایران ــ که حتماً با کلی حساب و کتاب منافع حکومتی تنظیم میشود ــ بیخبر است؟ آیا او بیاطلاع است که طبق همین آمارها نزدیک ۸۰ درصد جامعهی ایران فقیر محسوب میشوند؟ پزشکیان چند میلیون نفر را میخواهد شناسایی کند؟!
آیا پزشکیان نمیداند که اقتصاد یک علم است و برای برآورد محرومین یک کشور، نیازی به سرشماری نیست؟!
واقعیت این است که اگر بخواهید با دستگاه فکری و اظهارات اعتیادی و بلاهتبار پزشکیان، به استدلال و منطق روی بیاورید، مجبورید سطح پرسشها را پایین و پایینتر و مبتدیتر کنید!
بیشک پزشکیان در جریان اظهارات خیل کارشناسان متعدد اقتصادی و اجتماعیِ حکومتی هست، با این حال با مراجعه به آنها، میتواند ــ بدون هیچ سرشماریِ میزان محرومین ــ گزارش کارنامهی نظام ولایت فقیه را ــ که او فقط منصب تدارکاتچیاش را دارد ــ در همهی زمینههای لازم شغل و موقعیت او دریافت کند.
پزشکیان اگر در صبح ۲۶ آبان که روزنامهها در باجههای فروش قرار میگیرند، به آنها مراجعه کند، در صفحهی اول روزنامهی «رویش ملت» ــ که همین اظهارات وی را درج نموده ــ این عنوان درشت را میبیند: «۵۷ درصد درآمد تهرانیها برای تأمین مسکن خرج میشود. سرپناه همچنان در صدر هزینههاست.»
بیشک مردم ایران که مخاطب این حرفهای پزشکیان واقع میشوند، بهگونهیی تجربی و شهودی، بهطور کامل درک میکنند که فرهنگ مبتذل سخنگوییِ پزشکیان از آن آبشخوری ناشی میشود که نان و نمک تمامیتخواهی و جنایتکاری همراه با ادبیات مستهجن دجالمنشی، شناسنامهی معرف آن است.
اما مسأله ندانستن آمار و ارقام نیست؛ مسأله، دور زدن عامدانهی واقعیتی است که هر روز در سفرههای خالی، اجارهخانههای سرسامآور، شرمندگی پدران و مادران در برابر فرزندان و ناامیدی نسل جوان از آیندهی خود تکرار میشود. آیا برای مشاهدهی این واقعیتها باید کمیتهی تحقیق تشکیل داد؟! آیا پزشکیان صدای اعتراض بازنشستگان، کارگران، معلمان و میلیونها خانوادهی گرفتار در گرداب هزینههای زندگی را نمیشنود و اینها برای فهم ابعاد فقر کافی نیست؟
همهی اینها نتیجهی سیاستهای اقتصادی و اجتماعیِ حاکمیتی هستند که پزشکیان یکی از مسببین تداوم آنهاست. پرسش اصلی از پزشکیان این است که چرا بهجای شناساییِ ریشههای فقر، دنبال شناسایی فقر و دلسوز آنهاست؟! مگر فقر پدیدهیی ناشناخته است که برای کشف آن به سرشماری نیاز باشد؟ این ساختار سیاسی و مذهبی و اقتصادیِ حاکمیتٍ مطلوب پزشکیان است که منابع و ثروت عمومی را از دسترس اکثریت مردم خارج کرده و همه را خرج حفظ نظامی فاسد با ریاست جمهور حافظ فساد و جنایت کرده است.
البته مردم ایران این اظهارات پزشکیان را دستمایهی تفریح خاطرشان میکنند، ولی حواسشان هم خوب جمع است که پاسخ این اظهارات مبتذل، اصالت ارادهیی است که بنیاد فسادساز و فقرزای حاکمیت ولایت فقیهی و قوای سهگانهاش را از جغرافیای ایران برکند.
پینوشت:
[۱] روزنامه رویش ملت، ۲۶ آبان ۱۴۰۵