تظاهرات پرشمار ایرانیان آزاده طنینانداز در نیویورک همزمان با برگزاری اجلاس مجمع عمومی ملل متحد، پیام نفی مشروعیت دیکتاتوری حاکم بر ایران بود. در دومین روز این تظاهرات اعتراضی، سناتور رابرت توریسلی، از چهرههای باسابقه مجلس سنای ایالات متحده، با ایراد سخنرانی صریح و شفافی، تناقض پذیرش نماینده حکومت تهران در مقر دیپلماسی بینالمللی را به چالش کشید و خطوط راهبردی دگرگونی بنیادین در ایران را ترسیم کرد.
نامشروع بودن حضور پزشکیان در سازمان ملل
سناتور توریسلی سخنان خود را با خطاب قرار دادن هیأتهای نمایندگی حاضر در سازمان ملل آغاز کرد و حضور نماینده حاکمیت تهران در مجمع عمومی را نقض صریح رسالت صلح و عدالت در این نهاد بینالمللی دانست:
«یکی از افرادی که اونجا هست، جایگاهی در اونجا نداره. بهخاطر اینکه دستان اون به خون آغشته است. اون هیچ حقی نداره که مردم با افتخار ایران رو نمایندگی بکنه. رژیمی که اون نمایندگی میکنه، نامشروعه و با تمامی ارزشهایی که سازمان ملل اون رو نمایندگی و دفاع ازش میکنه، در تعارضه».
او از رهبران جهان خواست تا حقیقت سرکوب در ایران را نادیده نگیرند و نماینده چنین نظامی را پس بزنند.
شکاف در پایه قدرت حاکمیت و نقش میدانی کانونهای شورشی
این سناتور پیشین آمریکایی با اشاره به گسترش اعتراضات مردمی، تأکید کرد که معادلات در ایران وارد مرحلهای بازگشتناپذیر شده است:
«این رو باید بدونیم که شرایط تغییر کرده... وقتی هزاران نفر در ایران به خیابانها اومدن، اونها تعداد بسیاری از اونها توسط رژیم بهقتل رسیدن و آخوندها نشون دادن که اونها چه میزان دست به کشتار خواهند زد. ولی این رو باید بدونیم که زمین زیر پای آخوندها بهلرزه در اومده».
او ایستادگی شبکه مقاومت سازمانیافته در برابر ابزارهای سرکوب رژیم را تمجید کرد و افزود:
«کانونهای شورشی نشون دادن که چه کسانی هستند. وقتی که در شهرها، روستاها و تمامی استانها در سرتاسر ایران در چشمان مرگ خیره شدن و با زبان قدرت صحبت کردن، خودشون رو سازماندهی کردن و رژیم هم میدونه که اونها چه کسانی هستند».
وی همچنین پایداری تاریخی مجاهدین در اشرف ۳ را یادآور شد و آن را نماد عدم تسلیم در تاریکترین دوران کشور خواند.
رد بقایای رژیم سابق و نفی توهم همکاری با سپاه
بخش مهمی از سخنرانی توریسلی به نقد قاطع تلاشها برای بازتولید دیکتاتوری گذشته و توهمسازی عناصر سلطنتطلب اختصاص یافت. او با رد رویکردهای غیرمسئولانه گفت:
«یک چیزی من رو سورپرایز کرد و اون هم شازده هالیوودی بود. در مقابل تمام این مرگ و نابودی اون با افتخار از خانواده و پدرش صحبت میکنه. آیا اون هیچ چیزی در رابطه با مفهوم آزادی در این سالیان که در آمریکا زندگی کرده، نفهمیده؟ در حالی که ایران در حال تحول هستش، اون در حال پاشیدن بذر تفرقه است... در حالی که کانونهای شورشی شجاعانه در خیابانهای ایران مقاومت میکنند، اون با سپاه پاسداران همکاری میکنه».
او با اشاره به خواست راستین جامعه، شعار محوری را یادآور شد:
«ما این رو بهش باور داریم که نه شاه، نه شیخ، نه به دیکتاتوری در همه اشکال اون. ما یک ایران آزاد میخوایم برای همه مردم ایران».
پیروزی به دست مردم؛ رد دخالت خارجی و اهمیت تغییر فرهنگی
سناتور توریسلی با کنار زدن توهم دخالت نظامی یا تغییر از بیرون، پیروزی را حاصل تعهد و اراده خود اقشار جامعه ایران دانست:
«کاشکی اصلاً میشه گفت که از خارج میشه این تغییر رو حاصل کرد ولی همچین چیزی اتفاق نمیافته انقلاب در راهه و این توسط جوانان ایران، دانشجویان و تمام اقشار ایران پیروز خواهد شد. این یک انقلاب آمریکایی نیست. انقلاب اروپایی نیست. انقلاب مردم ایران است».
او بر گذار از ساختار استبداد به یک الگوی نوین دموکراتیک اصرار ورزید و بیان داشت:
«ما نمیخوایم فقط افراد رو عوض کنیم. ما بهدنبال تغییر یک فرهنگ سیاسی هستیم. فقط صحبت از تغییر یک رژیم نیست، بلکه رسیدن به یک ایران شکوفاست برای همیشه... این آزادی توسط ملل متحد یا آمریکا به دست نمیاد. از اروپا به دست نمیاد. بلکه در قلب و ذهن شماست که اول از همه شکل میگیره».
معرفی آلترناتیو دموکراتیک و برنامه ۱۰ مادهای
در بخش پایانی، رابرت توریسلی جامعه جهانی و نمایندگان حاضر در سازمان ملل را به درک وجود یک جایگزین ملموس فراخواند:
«به هیأتهای نمایندگی کشورها در سازمان ملل متحد، من جمله کشور خودم، این رو میگم. باید به شما بگم که بله، انتخابی وجود داره در مقابل این رژیم سرکوبگر و اون برنامه ۱۰ مادهایه و جنبشی که در سرتاسر جهان و در سرتاسر ایران حضور داره. کسانی که باور دارند به یک ایران غیراتمی. ایرانی که در اون برابری زن و مرد تضمین شده... این رو بفهمید که آلترناتیو وجود داره و این آلترناتیو سازمان مجاهدین خلق ایران و مقاومت ایران هستش».
وی با ستایش از ایستادگی مریم رجوی در رهبری این مسیر، سخنان خود را با معرفی او بهعنوان چهرهای الهامبخش برای انتقال دموکراتیک حاکمیت به مردم ایران به پایان برد.
