خبرگزاری «مهر»، ارگانهای رسانهیی وزارت اطلاعات رژیم بار دیگر سوزش عمیق و کینهٔ دیرینهٔ نظام را از پیوند تاریخی و ناگسستنی پدر طالقانی و سازمان مجاهدین خلق ایران به نمایش گذاشتند.
انتشار گزارشی بهمناسبت اولین نماز جمعه تهران در ۵ مرداد به امامت آیتالله طالقانی، ابعاد وحشت و سرخوردگی ۴۷ ساله رژیم از نام مجاهدین و مسعود رجوی را برملا ساخت.
دستگاه تبلیغاتی آخوندها محبوبیت بیبدیل مجاهدین نزد آیتالله طالقانی را «بزرگترین سرقت تاریخ انقلاب» مینامد. در این سوزنامه، ارگان خبری وزارت اطلاعات با غیظ ادعا میکند که مجاهدین با عباراتی چون «پدر طالقانی» سعی در مصادره مواضع او داشتهاند.
اما این تقلا و تلاشهای مذبوحانه تنها یک واقعیت و نگرانی تاریخی را اثبات میکند:
کابوس وحشت از گرایش جوانان به مجاهدین و کانونهای دلاور شورشی.
هدف، کتمان واقعیت و حقایق تاریخی انقلاب ایران و باز هم دروغپردازی و شیطانسازی از دشمن اصلی نظام است. تحریف تاریخ و انکار این واقعیت که آیتالله طالقانی در آستانهٔ پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، با اشاره به ساواک جنایتکار شاه، خطاب به مسعود رجوی و جمعی از مجاهدین به صراحت گفت:
«وقتی اسم مجاهدین برده میشد، اعصاب اینها (ساواک) بهم میلرزید و کنترلشان را از دست میدادند، با اینکه اغلب در چنگال آنها بودید. این دلیل بر قدرت عقیده و ایمان به حق است. از اسم ”مسعود رجوی“ وحشت داشتند. از اسم ”خیابانی“ وحشت داشتند».
گذر زمان نشان داد که خمینی و خامنهای و بازجویان اطلاعاتیشان نیز دقیقاً دچار همین کابوس و هراس تاریخی از نام «رجوی» هستند.
طالقانی مجاهدین را گوهرهایی توصیف میکرد که در تاریخی درخشیدند و با صراحت خطاب به مسعود رجوی و مجاهدین گفت: «ما به آخر خط رسیدهایم شما باید تا پایان آنرا ادامه دهید ثمره کوششها اکنون دارد رسیده میشود شاید هم اراده خدا بود که شما بمانید و این راه را طی کنید این راه دیگر بهعهده شماست که بپیمائید».
او در آخرین خطبهاش در شهریور ۵۸، علیه «استبداد زیر پرده دین» شورید، نسبت به خطر خودکامی و ضدیت با شوراهای مردمی هشدار داد و زنجیرهای اختناق و ممنوعیت و محدودیتهای سیاسی و اجتماعی را به چالش کشید.
امروز، خشم و سوزش رسانههای امنیتی نظام نشان میدهد که تلاشهای ۴۷ساله برای سانسور تاریخ و جداسازی نام پدر طالقانی از فرزندان مجاهدش شکستخورده است.
تجربه ۴۷ساله نشان میدهد که حقیقت را نمیتوان سانسور کرد و راه را بر مجاهدین بست. همانطور که ساواک شاه نتوانست، بازجویان و پاسداران شیخ نیز نمیتوانند با سانسور تاریخ راه را بر مجاهدین سد کنند. راهی که تا سرنگونی کامل «استبداد زیر پرده دین» ادامه دارد.
