در حالی که خامنهای با تمام قوا میکوشد صدای انقلاب را حاشا و فوران خشم انباشتهشده در جامعه را انکار کند، شورشگران همچنان خواب را از چشم ضحاک ربودهاند. ضحاک خونآشامی که هر روز از «پایان اغتشاش» میگوید، هنوز از همان زخمی مینالد که جوانان پیشتاز قیام از ۳۰خرداد ۶۰ بر پیکرش نشاندهاند.
در چنین بزنگاه تاریخی و در آستانه چهلوهفتمین سالگرد انقلاب ضدسلطنتی، ایرانیان آزاده بار دیگر پرچم نفی استبداد و ارتجاع را برافراشتند و خیابانهای برلین را به تریبون مردم ایران تبدیل کردند.
روز شنبه ۷فوریه (۱۸ بهمن)، برلین شاهد راهپیمایی و تظاهرات گسترده ایرانیانی خواهد بود که با مرزبندی روشن «نه شاه، نه شیخ» به میدان میآیند. این تجمع ادامهٔ زنجیرهیی از همبستگی سراسری ایرانیان در اروپاست؛ زنجیرهیی که از استکهلم و آمستردام و پاریس تا هایدلبرگ و دهها شهر دیگر، صدای آزادیخواهی مردم ایران را جهانی کرده است.
رسانه آلمانی براونشوایگر سایتونگ در پوشش این رویداد تاریخی نوشت: «گردهمایی بزرگ حمایت از ایران آزاد و همبستگی با قیام مردم ایران، صدای معترضان علیه دیکتاتوری رژیم آخوندی را به گوش جهان میرساند: نه به دیکتاتوری، آری به آزادی و آیندهای دموکراتیک». این رسانه با تأکید بر ناتوانی و اصلاحناپذیری رژیم افزود که تغییر واقعی تنها از طریق مردم و یک جنبش مقاومت سازمانیافته، سراسری و مصمم ممکن است؛ جنبشی که بتواند در برابر ستون فقرات سرکوب یعنی سپاه پاسداران بایستد.
برلینر مورگنپست نیز در مقالهیی با عنوان «حمایت از ایران آزاد ـ نقطه ملاقات برلین»، این تجمع را پژواک صدای معترضان داخل ایران توصیف کرد و نوشت: همبستگی بینالمللی، در شرایط بنبست کامل حاکمیت، به یک عامل تعیینکننده تبدیل شده است.
به این ترتیب شورشگران، در سرمای زمستان، زیر باد و بوران اروپا، پیام واحدی از خیابانهای برلین مخابره میکنند: انقلاب مردم ایران زنده است. آنان با حضور در تظاهرات ۱۸بهمن، نشان میدهند صدای شهدا، زندانیان سیاسی و نسل قیام و انقلاب خاموششدنی نیست و با اتحاد و همبستگی، نظامهای موروثی و استبدادی، «شاه و شیخ» رفتنیاند.
