انتشار ویدئوی سرودخوانی ۶زندانی سیاسی و مجاهد خلق: وحید بنیعامریان، بابک علیپور، ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، اکبر دانشورکار و محمد تقوی در آستانه اعدام در زندان قزلحصار، یکی از این لحظات تاریخساز است. این حماسه نه تنها در دا خل مرزها، بلکه در رسانههای معتبر بینالمللی بازتابی گسترده یافت و بار دیگر چهرهٔ عریان سرکوب و در عینحال، شکستناپذیری مقاومت سازمانیافته را به جهان نشان داد.
به چالش کشیدن هیبت مرگ
رسانههای بینالمللی با شگفتی از روحیهای یاد کردند که حتی در برابر چوبهٔ دار نیز تسلیم نشد. نیویورک پست در گزارشی تکاندهنده با عنوان «۶ تسلیمناپذیر ایرانی پیش از اعدام سرود خواندند»، به توصیف لحظات آخرین مقاومت آنها پرداخت. این روزنامه مینویسد:
«ویدیویی که بهصورت مخفیانه از داخل یکی از بدنامترین زندانهای ایران خارج شده، لحظهای را ثبت کرده است که ۶مخالف حکومت، در برابر رژیم با آواز ایستادگی کردند».
این ایستادگی ریشه در یک آرمان عمیق سیاسی داشت. آنها با خواندن سرودی با ترجیعبند «قسم خوردم که با خونم ستمگر را براندازم» بود، ثابت کردند که اعدام نه پایان، بلکه استمرار یک نبرد است. پیام آنها خطاب به حاکمیت روشن بود: کشتن جسم، توان نابودی فکر و آرمان را ندارد.
وحید بنیعامریان؛ پیامآور نسل تشنهٔ آزادی
یکی از برجستهترین بخشهای این حماسه، رویارویی مستقیم وحید بنیعامریان با رأس هرم قدرت در ایران بود. او که دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بود، بهعنوان نمایندهای از قشر تحصیل کرده و آگاه جامعه، ترس را به سوی حاکمان بازگرداند. تلویزیون BFMTV فرانسه در تحلیل خود بهنقل از او نوشته است:
«شما ما را اعدام میکنید تا در جامعه بذر ترس بپاشید، اما من پیش از مرگ به شما یادآوری میکنم که ما از نسل جوانانی هستیم که بیش از هر چیز، تشنهٔ آزادیاند».
این سخنان، فلسفهٔ وجودی اعدامهای سیاسی را زیر سؤال میبرد. حکومت از اعدام بهعنوان ابزاری برای ایجاد «سکوت» استفاده میکند، ولی بنیعامریان و یارانش، مرگ خود را به فریادی بدل کردند که مرزهای سلولهای انفرادی را درنوردید. ساندی تایمز نیز با اشاره به همین ویدئو تأکید میکند که بنیعامریان با نفی دادگاهی که او را محکوم کرده بود، از جامعه جهانی خواست تا «سیاستهای شکستخورده دهههای گذشته را اصلاح کند؛ سیاستهایی که فقط به کشتار و ویرانی در ایران دامن زدهاند».
پویا قبادی؛ «آتش جواب آتش»
پویا قبادی، مهندس برق ۳۳ساله، نماد دیگری از مقاومت حماسی در این کاروان است. او که تحت شکنجههای شدید قرار گرفته بود، در آخرین لحظات حیات خود در حیاط زندان، زیر سایه دیوارهای پوشیده از سیمخاردار، سرودی را زمزمه میکرد که استراتژی مقاومت را در خود داشت. ساندی تایمز تصویر او را چنین ترسیم میکند:
«او با صدایی ثابت میخواند: به قبضه سلاح دست میفشارم، که آتش جواب آتش است».
این پیام، پاسخی صریح به خشونت عریان حکومتی است. قبادی و همراهانش که به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و «شورش مسلحانه» بهدار آویخته شدند، در واقع هزینه قامتافراشتگی بر سر موضع سیاسی خود را پرداختند.
بیانیهای برای تاریخ
آنچه این گروه ۶نفره را متمایز میکند، بیانیه مشترکی است که پیش از اجرای حکم از زندان خارج شد. این سند، مانیفست مقاومت در برابر فاشیسم دینی است. در بخشی از این بیانیه که در هر ۳رسانه بینالمللی بازتاب یافته، آمده است:
«اگر سرنوشت چنین رقم بزند که شما ما را صدها هزار بار دیگر نیز اعدام کنید، به امید پیروزی یک جمهوری دموکراتیک و آزادی و شکوفایی این میهن اسیر، ما در موضع شورشی خود استوار خواهیم ماند».
این عبارات نشاندهندهٔ پیوند عمیق این زندانیان با تاریخ مبارزات گذشته و امید به آینده است. آنها خود را حلقهای از زنجیره طولانی مبارزان راه آزادی میدیدند که مرگ فیزیکی، پیروزی سیاسی و اخلاقی آنها را تضمین میکند.
ابعاد بینالمللی و ضرورت اقدام قاطع
گزارشهای رسانههایی چون BFMTV و ساندی تایمز بر یک واقعیت تلخ تأکید دارند: افزایش بیسابقه نرخ اعدامها در ایران. بر اساس آمارها، در سال ۲۰۲۵ بیش از ۱۶۰۰ اعدام ثبت شده است. این حجم از سرکوب، واکنشهای تند بینالمللی را در پی داشته است.
ساندی تایمز به سخنان مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده مقاومت، در پارلمان اروپا اشاره میکند که سکوت جامعه جهانی را غیرقابل توجیه خوانده است. بهگفته وی:
«چنین سکوتی رژیم را برای ادامه اعدامها و ادامه توسعه سلاحهای هستهیی و دخالتهای تروریستی در منطقه گستاخ میکند».
اعدام؛ ابزاری که ناکارآمد شد
رژیم حاکم که قصد داشت با اعدام این افراد در سکوت، جو رعب و وحشت ایجاد کند، با پدیدهیی مواجه شد که در آن قربانی، در آخرین لحظات به قاضی و فاتح تبدیل گشت.
تحلیل رسانههای خارجی نشان میدهد که هویت این افراد (مهندس، استاد دانشگاه و تحصیلکرده)، تصویر دروغین حکومت از «تروریسم» را در هم شکسته و آنها را بهعنوان نخبگانی معرفی کرده است که جان خود را فدای آزادی میهن کردهاند. همانطور که BFMTV نتیجهگیری میکند، این ۶مجاهد «حتی در آستانه مرگ، با اقدام نمادین خود، ترس را به چالش کشیدند و به نمادی از مقاومت در برابر سرکوب تبدیل شدند».
خون این قهرمانان، بار دیگر بر این حقیقت صحه گذاشت که در نبرد میان «طناب دار» و «ترانه آزادی»، این دومی است که در گوش تاریخ طنینانداز میماند. همانطور که در سرودشان خواندند، آنها طوفانی بودند که لرزه بر اندام ستمگر انداختند و با استواری بر «موضع شورشی» خود، راه پیروزی یک جمهوری دموکراتیک را هموارتر کردند.
