هنوز جوهر خبر اعدام جنایتکارانه قهرمان اصفهان، ساسان آزادوار خشک نشده بود که سحرگاه ۱۳ اردیبهشت، قضاییهٔ جلادان در اقدامی وحشیانه، محراب عبداللهزاده، جوان دلیر قیام ۱۴۰۱ را در زندان ارومیه بهدار آویخت.
در شرایطی که خلیفهٔ نورسیده نظام در وحشت از شعلههای فروزان قیام، تلاش میکند با اعدامهای روزانه مانع قیامهای مردمی و به تأخیر انداختن سرنگونی محتوم رژیم شود، شورشگران با ۱۰پاسخ آتشین بر اندام فرسودهٔ جلادان، چراغ راهنمای «آتش جواب اعدام» را روشن کردند.
جوانان شورشگر با درود به سربهدار قهرمان، ساسان آزادوار فرزند دلیر اصفهان و شعار «میکشم میکشم آنکه برادرم کشت، کیفـر سنگیـن در انتظارتان» مراکز سرکوب و اختناق را درهمکوبیدند.
در این سلسله عملیات قهرمانه که زیر دوربینها و نگاه وحشتآلود پاسداران انجام شد، شورشگران با انفجار حوزهٔ جهل و جنایت در دزفول و بسیج ضددانشآموزی در اهواز و به آتش کشیدن پایگاههای بسیج سپاه پاسداران در کرمانشاه و بویینزهرا و همدان، بار دیگر نشان دادند که کیفر سنگین و آتشین برای جلادان در پیش است.
جوانان دلیر همچنین نمادهای پلید خامنهای سفاک در کرمان و بنر خمینی ملعون بر روی پل در هفشجان(چهارمحال و بختیاری) را به آتش کشیدند و راهنمای ستاد جاسوسی بسیج سپاه پاسداران در چرام(کهگیلویه و بویراحمد) را درهمکوبیدند.
این پاسخهای سرخ، در شرایطی که بچهضحاک خونآشام با قطع اینترنت و نعرههای خیابانی تلاش میکند فضای یأس و ترس و ارعاب را در جامعه جاری کند، فراتر از یک واکنش نظامی، تجلی عهدی خونین با سربهداری است که مدال قهرمانیاش را با طنابِ دار معاوضه کرد، تا درس ایستادگی را به نسل نو بیاموزد. نسلی که امروز با شعار «میکشم، میکشم، آنکه برادرم کشت» ارکان نظام جلادان را به لرزه درآورد و در میدان عمل نشان داد هیچ شلاق و شکنجه و چوبهٔ «دار»ی نمیتواند توفانی را که ریشه در خون نخبگان یک میهن دارد متوقف کند.
رژیم آخوندی که گمان میکرد با اعدام جوانان شورشگر میتواند شعلههای خشم مقدس جوانان را مهار کند، حالا با پاسخی آتشین روبهروست. پاسخهای آتشین شورشگران نشان داد که میان ارادهٔ ملی برای آزادی و بقایای متعفن استبداد، هیچ شکافی جز با آتش پر نخواهد شد.
شعلههایی که امروز از اهواز تا دزفول و کرمانشاه و همدان برخاست، مقدمه و پیشدرآمد آتشی است که تمامیت نظام قتلعام را خاکستر خواهد کرد؛ چرا که در منطق قیام، پاسخ اعدام، آتش است.
