ولایت نورسیده در واپسین مراحل «مارپیچِ مرگ» خود، چوبه‌های دار را به اکسیژن تنفسی برای بقای نظام شکننده و غرقه در بحران خود تبدیل کرده است.
نگاهی به روند منحنی صعودی اعدام‌ها، از ۶۴۶ مورد در سال ۲۰۲۲، ۸۶۴ مورد در ۲۰۲۳ و ۱۰۰۰ مورد در ۲۰۲۴ تا جهشِ شوکه‌کننده ۲۲۰۰ اعدام در ۲۰۲۵، نشان می‌دهد که رژیم هرچه به پایانش نزدیک‌تر می‌شود، چرخه‌ی کشتار و جنایت را تندتر و جنون‌آمیزتر می‌کند.
با همین منطق در سال ۲۰۲۶ برای نخستین بار پس از قتل‌عام ۱۳۶۷، بیش از ۵۰ زندانی سیاسی طی چند ماه اعدام شده و بیش از ۱۰۰ زندانی دیگر در صف مرگ قرار گرفته‌اند.
این شتاب بی‌سابقه در جنایت، پاسخ مجرمانه و تدافعی نظام به جامعه‌ای است که در قیام‌های ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ با تقدیم هزاران شهید و تحمل ده‌ها هزار دستگیری، نشان داده که هیولای سرکوب قادر به مهار اراده‌اش برای سرنگونی نیست.
در ادامه این خط زبونانه، قضاییه جلادان روز شنبه ۱۱ مهر، زندانی قیام، سیاوش جمشیدی را «به‌اتهام محاربه از طریق کشیدن سلاح گرم و شلیک و اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» در شهرکرد به‌دار آویخت. خبرگزاری‌های حکومتی صریحاً علت اعدام او را «شلیک به مأموران سرکوبگر در مصلی»، «حضور مکرر در اغتشاشات» و «ساماندهی اقدامات ضدامنیتی» اعلام کردند. این جنایت در امتداد موج اعدام‌های دست‌جمعی روزهای اخیر، از جمله به‌دار آویختن شورشگران دلیر، علی همتی و مجید نیک‌اندیش در مشهد صورت گرفت تا به‌زعم خلیفه‌ی اعدام، سدی در برابر انفجار اجتماعی ایجاد کند.
اما پاسخ نسل رزمنده و کانون‌های شورشی به این چوبه‌های دار، سریع، کوبنده و سراسری بود. کانون‌های قهرمان با تجدید عهد و درود به شورشگـران سربه‌دار در مشهد، علی همتی و مجید نیک‌اندیش، دست به ۲۰ پاسخ آتشین در حمیدیه، تهران، مشهد، کرج، شهریار، یزد، گرگان، بیرجند، الیگودرز و بوشهر زدند.
شورشگران در حمیدیه، با شلیک کلاش به مقر فرماندهی سرکوبگر انتظامی حمله کردند، در الیگودرز راهنمای ستاد جاسوسی وزارت اطلاعات را خاکستر کرده و در تهران و کرج، با پرتاب کوکتل، پایگاه بسیج سپاه پاسداران را به آتش کشیدند.
هم‌زمان در مشهد، شهریار، یزد، گرگان، بیرجند، الیگودرز و بوشهر، بنرها و تصاویر منحوس خمینی، خامنه‌ای، مجتبی سفاک و سرکردگان به‌هلاکت رسیده رژیم را طعمه حریق کردند.
سرعت پاسخ و تهاجم کانون‌های شورشی به جنایات رژیم اثبات می‌کند که ریسمان دار نه تنها مانع قیام نیست، بلکه شتاب‌دهنده قهرِ انقلاب است.
پیام کانون‌ها از تهران و کرج و شهریار تا مشهد و بیرجند و بوشهر روشن است: این نبرد تا پاکسازی ایران از لوث دیکتاتوری موروثی و برپایی یک جمهوری دموکراتیک ادامه خواهد داشت.
