تنگناهای معیشتی مردم ایران با هدایت و مدیریت کارگزاران رژیم آخوندی، هر هفته نسبت به قبل تشدید میشوند. مردم هر هفته به عرصهای جدید از نکبتزایی و مصیبآفرینیهای حاکمیت ملایان پا مینهند و هر روز با صورت تازهای از فشار، گرانی، محرومیت و ناامنی اقتصادی مواجه میشوند. مردم دریافتهاند که تا این حاکمیت هست، این تنگناها، سریالی بیپایاناند و هر بحران، مقدمهای برای بحران بعدی است. حالا ساحت نان هم در معرض نکبتزاییِ این حکمرانی واقع شده است؛ همان نانی که نخستین نشانهی امنیت و کرامت زندگی است.
رشد روزافزون بحران معیشت، نشان از یک خط و استراتژی اقتصادی با هدف سیاسی دارد. برخلاف وعده و وعیدهای به ابتذالکشیده پزشکیان، حداکثر فشار معیشتی علیه مردم ایران، هدف اتاق فکر نظام برای به هزیمت کشاندن توان و انرژی و امید مردم است تا بهطور خاص در شرایط فوقبحرانیِ کنونی، هیچگونه توان «برخاستن» و «مطالبه کردن» در جان و هستیِ مردم باقی نماند. در چنین رویکردی، سفرههای کوچکشده، قدرت خرید فروریخته و اضطراب دائمی خانوادهها، پیامدها و نشانههای حکمرانیای هستند که بقای خود را در فرسوده کردن جامعه جستوجو میکند. بدین سبب، هر روز که میگذرد، فاصلهی میان وعدههای بیپشتوانهی حکومتی و واقعیت زندگی مردم عمیقتر میشود.
برای مردم ایران مثل روز روشن است که این تنگناهای فوقالعادهی معیشتی و زیستی، فقط و فقط محصول توسعهطلبیهای هستهای، تسلیحاتی، موشکی و توسعهطلبیهای برونمرزی و نیابتیهای نانخور نظام ولایت فقیه است. هزینهی این سیاستها از جیب مردمی پرداخت میشود که برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی خود نیز به زحمتی خارقالعاده افتادهاند. منابع و ثروت ملی بهجای آنکه صرف رفاه، اشتغال، درمان، آموزش و تأمین نان مردم شود، در مسیر ماجراجوییهای سیاسی و نظامی و سرکوبگری داخلیِ حاکمیت بههدر میرود.
البته برای مردم ایران روشن است که تا وقتی «برادران قاچاقچی سپاه» سر نخ اقتصاد، تجارت و صادرات و واردات ایران را در دست دارند، همین بساط است. تا زمانی که شبکههای انحصار، فساد و رانت بر شریانهای اصلی اقتصاد مسلطاند، نه وعدههای مدام تکرارشونده گرهی از کار مردم باز میکنند و نه اظهارات متفاوت باندهای حکومتی تغییری در واقعیت زندگی آنان بهوجود میآورد. مسأله، صرفاً ناکارآمدی چند مدیر یا یک دولت نیست؛ بلکه ساختاری است که فقر و محرومیت را بازتولید میکند.
نتیجهگیری
مردم ایران که دیگر از باز شدن دری به روی بهبود و اصلاح، دل بریدهاند، منتظر يك فرصت موعود هستند. سررسید این فرصت حتی از درزهای پنجرهها و حفاظ خانههای کارگزاران نظام عبور خواهد کرد و مجال هم نخواهد داد. وقتی کارد به استخوان نان میرسد، هر مجالی، فقط برای فوران دادخواهیِ ملتی خواهد بود. اما مردمانی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند، موضوع زندگی و نیاز روزمرهشان نبودن نظام ولایت فقیه به هر قیمت شده است. مردم بیش از هر زمان دیگری دریافتهاند که رهایی از این چرخهی بیپایان فلاکت، بدون پایان دادن به منشأ اصلی آن ممکن نیست.