تظاهرات سراسری و بزرگ ایرانیان آزاده در ۳۰ خرداد در پاریس، بار دیگر بهعنوان کانون پیوند مقاومت و وجدان بیدار جامعهٔ جهانی قد برافراشته است. در این روز پرچم «حمایت از انتقال حاکمیت به مردم با شعار صلح و آزادی» با نفی ولایت موروثی و دیکتاتوری سلطنتی در برابر چشم جهانیان به اهتزاز در خواهد آمد.
در آستانه این رویداد بزرگ، موجی از حمایتهای بیسابقه از سوی شخصیتهای برجسته سیاسی جهان به راه افتاده است که نشان میدهد جامعه بینالمللی بیش از هر زمان دیگر ضرورت یک تغییر بنیادین در ایران را درک کرده است؛ تغییری که از مسیر مردم ایران و مقاومت سازمانیافته آنان میگذرد.
پروفسور آلخو ویدال کوادراس، در مقالهای موجز و افشاگرانه که در سایت «اییو آلایو» منتشر شد، با تأکید بر اینکه «من از مریم رجوی و دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران حمایت میکنم»، همگان را به این خیزش بینالمللی فراخواند و نوشت: «در ۲۰ ژوئن (۳۰ خرداد) به ما بپیوندید. تظاهرات ۲۰ ژوئن فرصتی تاریخی برای سیاستگذاران اروپایی فراهم میکند تا شاهد صدایی قوی و متحد از سوی ایرانیان خارج از کشور باشند».
وی با اشاره به لزوم پایان یافتن سیاست شکستخوردهٔ استمالت، به پایتختهای غربی یادآور شد که «گردهمایی پاریس حمایت قاطع خود را از شورای ملی مقاومت ایران که هم دیکتاتوری سابق سلسله پهلوی و هم حکومت دینی فعلی را رد میکنند، ابراز خواهد کرد».
پروفسور کوادراس معتقد است غرب باید به روابط معمول با تهران پایان دهد و هر گونه مراوده را به توقف اعدامها مشروط کند تا بتواند قاطعانه در «سمت درست تاریخ» بایستد؛ چرا که طرح ۱۰ مادهای مریم رجوی برای آینده ایران، پاسخ دموکراتیک به تمامی بحرانهاست.
همزمان با این فراخوان، جان برکو، رئیس پیشین مجلس عوام انگلستان و پروفسور کریستین پرگو، استاد و پژوهشگر سرشناس سوئیسی، با انتشار پیامهایی تکاندهنده و صریح، بر اصالت مرزبندی تاریخی این تظاهرات پای فشردند. جان برکو با اعلام پشتیبانی از گردهمایی ایرانیان در پاریس و حمایت از برنامهٔ ۱۰ مادهای مریم رجوی، حق مردم ایران برای حاکمیت مردمی را بهرسمیت شناخت و همصدا با پروفسور پرگو تأکید کرد که مردم ایران هر گونه دیکتاتوری را، «چه با عمامه و چه با تاج»، قاطعانه رد میکنند.
این همبستگی بینالمللی و فراخوان مشترک برای پیوستن به کارزار «نه به اعدام، نه به دیکتاتوری، چه با تاج و چه با عمامه»، اثبات میکند که تهدیدها و طنابهای دار رژیم، نشانهٔ هراس از یک جایگزین منسجم دموکراتیک است. فریاد یکپارچه در پاریس، پیام روشن ملتی است که با نفی استبداد سلطنتی و دینی، برای برپایی یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین از دولت بهپاخاسته است.
