روز شنبه ۱۳دی، خلیفهٔ درماندهٔ ارتجاع، که از استمرار و گسترش قیام بهوحشت افتاده، پس از یک هفته سکوت، در سالگرد مرگ قاسم سلیمانی، به صحنه آمد و بار دیگر به خط و نشان کشیدن برای اغتشاشگران پرداخت.
خامنهای به شیوهٔ همیشگیاش در قبال قیامها گفت: «اعتراض غیر از اغتشاش است، ما با معترض حرف میزنیم، اما با اغتشاشگر حرف زدن فایدهیی نداره، اغتشاشگر را باید به جای خودش نشاند. اینکه یک عدهیی به قصد ناامن کردن کشور اغتشاش کنند اصلاً قابلقبول نیست، مطلقاً!»
این همه ترس و غیظ خامنهای از قیام و شورشگرانی که یک هفته است پایههای حکومت ظلم و جور ولایت فقیه را با شعارهای «مرگ بر خامنهای» و «امسال سال خونه سید علی سرنگونه» به لرزه در آوردهاند، کاملاً قابل فهم است.
خلیفهٔ مفلوک ارتجاع امیدوار بود با ترفند تعطیلی چهار روزهٔ کشور، مانع شعلهور شدن آتش قیام شود. اما خیزشی که یک هفته پیش در یکشنبه ۷ دی ۱۴۰۴ با بحران حاد اقتصادی و سقوط بیسابقهٔ ارزش پول رسمی در بازار تهران شروع شد؛ طی یک هفته بسیاری از استانها و شهرهای ایران را در بر گرفت.
پس از خروش بازاریان، دانشجویان با فریاد «مرگ بر دیکتاتور»، «این همه سال جنایت مرگ بر این ولایت» و «مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر» دامنهٔ قیام را گسترش دادند و مردم بپا خاسته در تهران (از ناصرخسرو و جمهوری و شوش تا نازیآباد و نارمک و تهرانپارس و ولیعصر و صادقیه و کاشانی و... .)، مشهد، قم (توحید، مالک اشتر، نیروگاه)، لردگان، خرمآباد، بروجرد، الیگودرز، نهاوند، نورآباد، دورود، کوهدشت، دلفان، ازنا، کوار، کرمانشاه، اسلامآباد غرب، هرسین، یاسوج، لیکک (کهگیلویه و بویراحمد)، نهاوند، اراک، کرج، گوهردشت، فردیس، شهرکرد، هفشجان، فارسان، جونقان (چهارمحال و بختیاری)، قزوین، ایلام، درهشهر، آبدانان، بابل، رشت، شیراز (معالیآباد، صنایع جاده)، مرودشت، کازرون و... . ، با جنگ و گریز، سنگربندی و مسدود کردن خیابانها، رژیم و نیروهای سرکوبگر را کلافه کردند.
در هفتمین روز قیام سراسری، در شهرستان ملکشاهی در استان ایلام جوانان شهر به تظاهرات پرداختند و نیروهای سرکوبگر به سوی تظاهر کنندگان آتش گشودند. در جریان این جنایت، بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی شماری از مردم شهید و زخمی شدند.
در هفتمین روز قیام سراسری، مردم دلاور کازرون به خیابانها آمدند، در میدان شهدای این شهر دست به تظاهرات زدند و نیروهای سرکوبگر به سوی مردم آتش گشودند. همزمان جوانان شورشگر در منطقه گلشن شیراز با آتش زدن لاستیک مسیر را مسدود کردند.
در این روز دانشجویان دانشگاه صنعتی شاهرود نیز با شعار «دانشجو میمیرد ذلت نمیپذیرد» و دانشجویان خوابگاه همت دانشگاه علامه در تهران با شعار «مرگ بر دیکتاتور» بر استمرار خیزش تأکید کردند.
در جریان قیام دستکم ۱۸نفر بهشهادت رسیدند و مراسم تشییع شهیدان قیام در چندین شهر به کانونهای جدید اعتراض تبدیل شد. در مراسم خاکسپاری شهیدان، مردم با شعارهای «این ماه ماه خونه سیدعلی سرنگونه» و «میکشم میکشم آنکه برادرم کشت» با شهیدان تجدید عهد کردند.
آنها نشان دادند که هرگز از جنایت خامنهای ضحاک و دژخیمانش نمیگذرند و برای تحقق آرمان شهیدان، یعنی سرنگونی رژیم ولایت فقیه و پیروزی انقلاب دموکراتیک مردم ایران و تحقق ایران آزاد فردا، تا به آخر ایستادهاند؛ شورشگرانی که در شعارهایشان هر روز در کف خیابان سوگند یاد میکنند که «قسم به خون یاران، ایستادهایم تا پایان»!
