بچه شاه در سالهای اخیر تلاش کرده است تا با روتوش جنایات دوران پهلوی، چهرهای دموکراتیک و روادار از خود به نمایش بگذارد. اما رویدادهای اخیر در شهر رگنزبورگ آلمان و سازماندهی گروهی با آرم و نمادهای «ساواک» (سازمان اطلاعات و امنیت کشور در دوران شاه)، پرده از ماهیت واقعی این جریان برداشت. این اقدام شنیع که با واکنش قاطع و افشاگرانه سازمان مجاهدین خلق ایران مواجه شد، موجی از انزجار داخلی و بینالمللی را برانگیخت و در نهایت رضا پهلوی را مجبور به یک عقبنشینی مفتضحانه و تاکتیکی کرد.
رگنزبورگ؛ رونمایی علنی از فاشیسم سلطنتی
برگزاری تجمع در ایالت بایرن آلمان توسط عناصر موسوم به «گروه مردمی ساواک» با تیشرتهای سیاه و آرم مخوفترین سازمان شکنجه تاریخ معاصر، یک تست سیاسی برای سنجش میزان حساسیت جامعه به بازگشت استبداد محسوب میشد. مجری این گروه در بیانیه خود به بازسازی این نهاد بدنام اعتراف کرد و گفت:
«سازمان ساواک یکی از حرفهییترین و مؤثرترین سازمانهای اطلاعاتی زمان خود بود... ما از سالهای گذشته حتی پیش از آغاز خیزش سال ۱۴۰۱ فعالیت خود را آغاز کردیم... امروز نیز بر گسترش این شبکه تأکید داریم».
این اظهارات، اعلام جنگ علنی با ارزشهای دموکراتیک و تلاشی وقیحانه برای مشروعیتبخشی به ابزارهای سرکوب، شلاق، کابل، و آپولو بود که سالها توسط عفو بینالملل مستند شدهاند.
ضربه کاری مقاومت و هوشیاری نیروهای سیاسی
نقطه عطف این ماجرا، موضعگیری تند و افشاگرانه سازمان مجاهدین خلق ایران در ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ بود. مجاهدین با محکوم کردن این اقدام رذیلانه، آن را «عمل مجرمانه و تأیید وقیحانه شکنجههای ساواک شاه» نامیدند. این بیانیه با یادآوری جنایاتی چون به رگبار بستن زندانیان سیاسی در تپههای اوین در سال ۱۳۵۴، اذهان عمومی و نیروهای سیاسی را نسبت به خطر باز تولید استبداد گذشته هوشیار کرد.
مقایسه این اقدام با استفاده از نمادهای نازی در آلمان پس از جنگ جهانی دوم، ابعاد حقوقی و بینالمللی ماجرا را برجسته ساخت. پیگیری نمایندگی شورای ملی مقاومت در آلمان و ارجاع موضوع به پلیس و وزارتخانههای کشور و خارجه آلمان، فضا را برای بقایای ساواک بهشدت ناامن و پرهزینه کرد. این هوشیاری باعث شد که سایر جریانهای سیاسی و فعالان مدنی نیز نسبت به خطر «فاشیسم سلطنتی» بهعنوان روی دیگر سکه «فاشیسم دینی» حساس شوند.
بچه شاه: فرار رو به جلو و سلب مسئولیت
تحت ضرب محکومیتهای گسترده داخلی و بینالمللی، بچه شاه ناچار شد در یک موضعگیری شتابزده و متناقض، از این اقدام فاصله بگیرد. این یک عقبنشینی مفتضحانه و در عینحال فرار از پاسخگویی است. او در ابتدای سخنانش تلاش میکند خود را بیخبر جلوه دهد:
«یک مسألهای هم که اخیراً من متوجه شدم که واقعاً نمیدونم از کجا آب میخوره این داستان تیشرتهای سیاه و یا ساواک پوشیدن یک عدهیی است».
این ادعای بیخبری در حالی مطرح میشود که جریان تحتامر او ماههاست در رسانههای خود به تطهیر دژخیمانی چون پرویز ثابتی (سردژخیم ساواک که اکنون در آمریکا تحت محاکمه است) میپردازد.
وی در ادامه، عاجز از محکومیت اخلاقی و تاریخی شکنجه، خرمردرندانه از ورود به محتوای جنایات ساواک خودداری میکند:
«من اصلاً وارد تحلیل تاریخی که آیا این تشکل درست عمل کرده، غلط عمل کرده چی بوده چی نبوده نمیشم...»
این عبارت، اوج وقاحت سیاسی است. او حتی حاضر نیست سازمان شکنجهای را که پدرش بنیان گذاشته و مایه تباهی نسلها شده، محکوم کند. از نظر او، اصل مشکل، جنایت و شکنجه ساواک نیست؛ بلکه مشکل این است که این کار «بهانه به دست» مخالفان میدهد! او میگوید:
«فقط میتونم بگم که حداقلش یک مسأله جنجال آفرینه با توجه به اون سابقه تاریخی و این درست بهانه دادن به اون دستهای است که همیشه سعی کردن این حملات رو داشته باشن...»
انضباط جمعی یا هراس از فروپاشی؟
رضا پهلوی در بخش پایانی سخنانش، این اقدام را نه یک حرکت فاشیستی و ضدانسانی، بلکه فقط یک «حاشیهسازی» و عامل تنش میان اکتیویستها میخواند و خواستار «بازگشت به اون دیسیپلین جمعی در تمرکز روی اصل هدف» میشود. این تعبیر، بیانگر هراس عمیق او از انزوای بیشتر در فضای سیاسی ایران است. او بهخوبی دریافت که اصرار بر نمادهای ساواک، خط بطلانی بر تمام ادعاهای پوشالی چند سال گذشتهاش کشیده و او را در پیشگاه افکار عمومی جهان رسوا کرده است.
بازگشتناپذیری استبداد گذشته
عقبنشینی مفتضحانهٔ بچه شاه از مانور قدرت ساواکیها در آلمان، ثابت کرد که جامعه ایران هرگز به عقب بازنمیگردد. تلاش برای بازسازی دیکتاتوری گذشته تحت نام «حفظ امنیت!»، در برخورد با صخره سخت هوشیاری نیروهای آزادیخواه و بهطور خاص افشاگری قاطع سازمان مجاهدین خلق ایران متوقف شد.
این رویداد نشان داد که فاشیسم سلطنتی نه تنها توانایی ارائه آلترناتیوی برای آینده ایران را ندارد، بلکه در درون خود مروج همان شیوههای سرکوبی است که فرقه تبهکار حاکم بر ایران امروز به کار میگیرد. بیتردید، همانطور که در بیانیههای مقاومت آمده است، در ایران آزاد فردا، شکنجهگران دیروز و امروز و مدافعان علنی آنها، در برابر یک قضاییه مستقل به پای میز عدالت کشیده خواهند شد و این عقبنشینیهای تاکتیکی، مانع از قضاوت قاطع تاریخ نخواهد بود.
