در پی سقوط اتوبوس کارکنان پالایشگاه دهلران و جانباختن سیزدهمین قربانی این حادثه، بعدازظهر سهشنبه مردم آبدانان در میدان ولیعصر دست به تجمع اعتراضی زدند. در این تجمع اعتراضی مردم داغدار آبدانان با سر دادن شعارهای «مرگ بر دیکتاتور»، «عزا عزاست امروز» و «استعفا استعفا»، فساد و بیکفایتی نظام غارت و جنایت را در دیکتاتوری موروثی ولایت فقیه نشان دادند.
همزمان با این تحولات، ستاد اجتماعی مجاهدین در داخل کشور با صدور اطلاعیهیی اعلام کرد «کلیپهای پخش شده از شعار بازگشت دیکتاتوری منفور سلطنتی در آبدانان، تقلب و فیک و صداگذاری شده است» و ساعتی بعد بسیاری از فعالان سیاسی در شبکههای اجتماعی با ارائهٔ ویدیوی اصلی صحنه و تصاویر صداگذاری شده، رشتههای بچهٔ شاه و بقایای فرصتطلب سلطنت را پنبه کردند.
این اقدام نمونهیی از رسوایی و تلاش جریانی است که برای پوشاندن فقدان پایگاه اجتماعی، به تقلب، جعل و صداگذاری بر روی شعارهای واقعی معترضان متوسل میشود تا مسیر و ماهیت اعتراضات مردمی را منحرف و تحریف کند.
این موضوع و بحث پیرامون میزان پایگاه اجتماعی و روشهای رسانهیی شاه پرستان، پیشتر نیز از سوی ارگانها، انجمنهای ایرانی و شخصیتهای برجستهٔ سیاسی مورد بررسی قرار گرفته بود.
سفیر کن بلکول، نماینده پیشین آمریکا در کمیسیون حقوقبشر سازمان ملل، هفتهٔ گذشته طی مقالهیی با عنوان «طبلهای جنگ و وعده دروغین رضا پهلوی» نوشت: «کشمکش واقعی در ایران میان یک نظام حاکم سرکوبگر و جامعهیی است که خواهان آزادی و حاکمیت ملی است. پهلوی در این مبارزه نیرویی هموزن محسوب نمیشود، بلکه یک مدعی فرصتطلب است که ممکن است از حضور رسانهیی بهرهبرداری کند تا ظاهری از یک آلترناتیو سیاسی را بهصورت ساختگی بهنمایش بگذارد».
سفیر پیشین آمریکا در سازمان ملل در این مقاله که روز ۱۹ آبان در نشریه «واشنگتن اگزمینر» منتشر شد، با اشاره به ویدیوهای جعلی و «صداگذاری بر روی تصاویر» اعتراضات، به رسوایی ثبت نام نیروهای نظامی رژیم در کمپین دروغین بچهٔ شاه پرداخته و مینویسد: «او مدعی شد که بیش از ۱۶۰ هزار نفر از طریق ابتکار او درخواست ثبت کردهاند؛ از جمله نظامیان، اعضای نیروهای امنیتی و مقامات غیرنظامی. باینحال، او هیچ مدرک مستقل و معتبری برای تأیید این ادعا ارائه نکرد و پس از آن نیز هیچ موج مشهودی از جدایی نیروها از رژیم رخ نداد».
به باور کن بلکول، رهایی و آینده ایران نه از مسیر دخالتهای خارجی و بهرهبرداریهای فردی، بلکه از دل مبارزه سازمانیافته مردمی رقم میخورد که با نفی همزمان استبداد کنونی و استبداد گذشته، به سوی استقرار یک جمهوری دموکراتیک گام برمیدارند.