در حالی که تلویزیون خامنهای و دیگر دستگاههای تبلیغاتی رژیم مدام از «ریشهکن شدن اغتشاش» و «پایان قیام» حرف میزنند، یک سؤال ساده روی میز است:
اگر واقعاً آمدند و گرفتند و بردند و کشتند و تمام شد، چرا خیابانها شبانهروز در اشغال نیروهای سرکوب است و اینترنت باز نمیشود؟
پاسخ را نباید از بیانیههای حکومتی و قاب تلویزیون خامنهای گرفت، پاسخ واقعی را خیابانهای ایران میدهند.
به گواهی اسناد منتشر شده در سایت مجاهد، در شبهای اخیر، با وجود قرق خیابانها توسط نیروی انتظامی، موجی از نبردهای پیدرپی و تهاجم به نیروهای سرکوب در دهها شهر جریان داشته است. این نشانهیی روشن از زندهبودن آتش قیام زیر لایههای سانسور است.
روز جمعه ۲۶دی، شورشگران با درود به شهیدان قیام، ۶۰شعلهٔ فروزان را در شهرهای قم، تهران، کرج، مشهد، کرمانشاه، زاهدان، اهواز، آبادان، خرمشهر، چابهار، ماهشهر، قزوین، شاهینشهر، الیگودرز، دورود، ایرانشهر، ساوه، آستارا، خمین، آزادشهر و ازنا برافروختند.
در مناطق نازیآباد، تهرانپارس، پیروزی و اکباتان تهران، جنگوگریز با نیروی سرکوب ادامه داشت و در زاهدان، جوانان دلیر بلوچ با شعار «مرگ بر خامنهای» و «مرگ بر بسیجی»، پاسخ روشنی به ضحاک و مزدورانش دادند.
یک روز قبل، پنجشنبه ۲۵دی، با وجود سرکوب خشن، اعتراض و درگیری در تهران و شهرهای مختلف ادامه یافت. در خیابانهای پیروزی و تهرانپارس، جوانان شورشگر با شعارهای ضدحکومتی به مقابله با نیروهای سرکوب پرداختند. در قلهک، انبار مهمات مزدوران سپاه و بسیج هدف حمله قرار گرفت و شهرهایی مثل لنگرود، مشهد و ساوه هم به این زنجیره پیوستند.
چهارشنبهشب ۲۴دی هم تهران(خیابان گرگان و تهرانپارس) شاهد درگیری مستقیم جوانان با یگان ویژه بود. همزمان، خوی، کرمانشاه، ایلام، کرج و اصفهان به صحنه نبرد تبدیل شدند؛ از نبرد سنگربهسنگر در کرمانشاه تا مقاومت سازمانیافته در حصارک کرج.
در اصفهان، ملکشهر و خیابان مطهری، نیروهای سرکوب با شعار «مرگ بر خامنهای» به عقب رانده شدند و در مشهد، بلوار دانشجو صحنه درگیری شورشگران با یگان ویژه و سپاه بود.
وقتی خیابان اینطور زنده، پیگیر و تهاجمی است، تهدید، فشار و تبلیغات، نشانهٔ اقتدار نیست؛ علامت درماندگی است.
این گزارشها نشان میدهد که زیر پوست شهر و آنسوی حصار سایبری و سانسور، امید، جسارت و سازمانیافتگی در جریان است و آتش قیام، برخلاف ادعاهای رسمی، همچنان فروزان است.
