در آستانه سالروز قیام آبان و هم‌زمان با تشدید شرایط انفجاری جامعه، شکافها و گسل‌های درونی نظام نیز ابعاد جدیدی به خود گرفته است؛ شکافی که روز ۲۱ آبان در بیانیه خبرگان ارتجاع به اوج رسید.
در حالی که پزشکیان در آخرین برگش در «مذاکره» پای ولایت وارفته را به میان کشید و گفت: «رهبر عزیز فرمودند نه جنگ نه صلح را تمام کنید»، مجلس خبرگان با صدور بیانیه‌یی، خواستار خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هسته‌یی (NPT) و «شکل‌گیری آرایش جنگی» جدید شد.
این رودرویی نیاز حیاتی باند حاکم به جنگ‌افروزی برای سد بستن در برابر قیام مردمی است که تمامیت نظام را نشانه گرفته است. گسلی عمیق که تنها به جنگ قدرت میان باندهای غالب و مغلوب محدود نمانده و به اندرونی‌ترین لایه‌های باند حاکم نیز سرایت کرده است. اگر تا دیروز باندهای غارت در جنگ قدرت، یکدیگر را «کاسبان تحریم» و «کاسبان سازش» خطاب می‌کردند، امروز شکاف و بحران ناشی از ضعف و شکنندگی ولایت، به اندرونی بیت «کینگ مجتبی» راه یافته است.
یکی از نمودهای این بحران، تجمع اعتراضی جمعی از نیروهای وابسته به خامنه‌ای در برابر ستاد کل نیروهای مسلح است. طوری که وحشت از آثار مرگبار این وضعیت در نظام، واکنش مهره‌ها و رسانه‌های حکومتی را نیز برانگیخته است. یک روزنامه حکومتی زیر تیتر «شعار علیه فرماندهان سپاه در تجمع زنان مقابل ستادکل فرماندهی از کجا آب می‌خورد؟» به پشت‌پرده این تحرکات اشاره کرده و نوشته است: «جریانی سیاسی، عامدانه اطلاعات گزینشی و تحلیل‌های جهت‌دار در اختیار این جمع می‌گذارد و از عواطف آنان برای فشار بر مسئولان و فرماندهان استفاده می‌کند».
از سوی دیگر، روزنامه حکومتی جمهوری نیز با حمله به این تجمع‌کنندگان، آنها را «کفن‌پوشان موسمی» و بازیچه‌هایی در حصار امن حکومتی توصیف کرده و نوشته است: «این کفن پوشیدن نه معتبر است و نه محترم... البته به‌لحاظ فکری، صفحات یک کتابند، کتابی که ارزش خواندن ندارد. فقط باید آن را بست».
این شکافهای بحران‌ساز، ناشی از بن‌بست ساختاری نظام و شخص ولی‌فقیه است که بر سر دوراهی جنگ و مذاکره به دام افتاده‌اند.
تلاش یک باند برای کوبیدن در طبل جنگ، با شعار «بازنگری در دکترین دفاعی» و «تغییر آرایش جنگی» در کنار تلاش باند دیگر برای مذاکره، نه از سر قدرت و آمادگی، بلکه ناشی از هراس عمیق از قیام سراسری مردم و خیزشی است که تمامیت ساختار ولایت مفلوک را با همهٔ باندها و مهره‌هایش به چالش کشیده و نشانهٔ آشکاری از درماندگی ساختاری حاکمیتی است که در برابر شعله‌های خشم انباشته جامعه، روزبه‌روز ضعیف‌تر و شکننده‌تر می‌شود.
