در حالیکه شعلههای نارضایتی در زیر پوست شهرها زبانه میکشد و کانونهای شورشی دامنهٔ فعالیت خود را گسترش دادهاند، رژیم اعدام و قتلعام با چنگ زدن به طناب دار، تلاش میکند زمان بخرد؛ تلاشی که بیشازپیش بوی سقوط میدهد.
سحرگاه دوشنبه دهم فروردین ۱۴۰۵، جلادان خونآشام، ۲زندانی سیاسی، محمد تقوی(۵۹ساله) و اکبر دانشورکار(۶۰ساله) را بهاتهام «عضویت در سازمان مجاهدین» و «قیام مسلحانه» اعدام کردند. محمد فارغالتحصیل هنر و زندانی دهه ۶۰ و اکبر مهندس عمران بود. هر دو راه عمران و آبادی میهن را در کانونهای شورشی یافتند و هنرشان ایستادگی و پایداری تا به آخر بود.
محمد تقوی در یکی از پیامهایش(۱۶مرداد ۱۴۰۴) ضمن تجدید عهد و افشای «رژیم درماندهیی که با ماهیت ارعابیاش میل بقا را به گروگان میگیرد» نوشت: «سوگند یاد میکنم که تا نفس آخر، جانانه بجنگم و ایستاده بمیرم و تا گام آخری که استوار به نعمت رهیافتگی است و فریادی که از چشمه زلال ارزشهای توحید توان یافته با یقین به پیروزی بخروشم: حاضر حاضر حاضر».
و اکبر نیز در پیامی در ۷مرداد ۱۴۰۴ گفت: پرچمی که در دستان محمد حنیفنژاد بود و دست به دست به دستان شما رسید، بر زمین نیفتاده و اکنون در دستان من است!
این حاضر گفتن و این پایداری، پیروزی شورشگران در برابر رژیمی است که همزمان با بحرانهای عمیق اجتماعی و انزوای بینالمللی تلاش میکند با سرکوب و دمیدن در تنور جنگ خارجی، نگاهها را از درون منحرف کند. اما از آنچه در دل جامعه و کانونهای شورش و قیام در جریان است هراس دارد و بیش از هر چیز از نسلی که پس از تجربه قیامها، به سازمانیافتگی رسیده و دیگر به عقب بازنمیگردد، میترسد.
در این میان، نامهایی چون محمد و اکبر فراتر از یک واقعه، به نشانههایی از یک مسیر بدل میشوند. مسیری که از سال ۶۰ آغاز شده و اکنون در اشکالی نو، از خیابان تا کانونهای شورشی، ادامه دارد و پیام پیکار و پایداریشان نه فقط در خیابانهای ایران که تا آنسوی جهان طنین دارد.
دقایقی پس از انتشار خبر اعدام سربداران، آسوشیتدپرس خبر شکنجه و اعدام وحشیانهٔ ۲مجاهد خلق را مخابره کرد، خبرگزاری فرانسه و رویترز... هم نوشتند: «این ۲زندانی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران و استفاده از دستگاههای پرتابگر دستساز به اعدام محکوم شده بودند».
اعدام امروز، وضعیت ناپایدار و بحرانی رژیم را نشان میدهد: رژیمی که از آینده هراس دارد؛ آیندهیی که نه با طناب دار، بلکه با اراده مردمی رقم خواهد خورد که راه خود را یافتهاند.
