هم‌زمان با بی‌نتیجه ماندن تلاشهای دیپلماتیک روسیه و پاکستان و قطر و بن‌بست مرگبار جنگ و مذاکره، رسانه‌های حکومتی از دیدار پاسدار قالیباف با «کینگ مجتبی» خبر دادند.
کیهان خامنه‌ای در این باره می‌نویسد: «ورود عاصم منیر به ایران، آن هم درست در امتداد رایزنی‌های راهبردی سرگئی لاوروف و همزمانی آن با پیام‌های مداوم از دوحه و مسقط، پرده از یک واقعیت بزرگ برمی‌دارد؛ دکترین ۱۰ ساله غرب برای انزوای ژئوپلیتیک ایران رسماً به تاریخ پیوسته است».
ترکیب این خبرسازیهای شتاب‌زده با ردیف کردن ردیفی از واژه‌های نخ‌نما نظیر «واقعیت بزرگ» و «دکترین ۱۰ساله غرب»، بیش از آن‌که نشان‌دهندهٔ قدرت و توانمندی نظام باشد، نمایشی عریان از استیصال و «واقعیت بزرگ» بن‌بست است.
سایت ولی‌فقیه در تشریح دیدار پاسدار چماقدار با «کینگ مجتبی» نوشت: «قالیباف رئیس مجلس با مجتبی خامنه‌ای دیدار کرد. در این دیدار بر نقش مؤثر نمایندگان مجلس در حفظ و تحکیم انسجام اجتماعی و وحدت ملی، استمرار حضور آگاهانه و بازدارنده در تجمعات میدانی، اهتمام دولت و مجلس به همکاری در جهت گره‌گشایی از مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم و پیشبرد امور مرتبط با شرکای راهبردی کشور تأکید شد».
تأکید بر «استمرار حضور آگاهانه و بازدارنده در تجمعات میدانی»، علامت وحشت از فوران خشم مردم و کد هراس سیستماتیک از قیام است که امیدوارند بتوانند با حضور میدانی و عربده‌های شبانه در برابر آن سدسازی و «بازدارندگی» ایجاد کنند و «اهتمام دولت و مجلس به گره‌گشایی از مشکلات معیشتی» یعنی تلاش برای مهار شرایط انفجاری جامعه؛ با «اهتمام دولت و مجلس» در روش‌های موقتی و تورم‌زا مانند افزایش مالیاتها، استقراض از بانک مرکزی و چاپ پول...
به این ترتیب ولایت نورسیده‌ای که تمام بنیان‌های اقتصادی، اجتماعی و منطقه‌یی خود را از دست داده است، از یک‌طرف تن‌دادن به مذاکره یا رفع تحریم‌ها را مترادف با عقب‌نشینی در برابر جامعه انفجاری و آغاز دومینوی سقوط می‌داند و از طرف دیگر در انتخاب مسیر جنگ هم با خطر هر چه سریع‌تر انفجار اجتماعی مواجه است. یعنی همان بن‌بست مرگبار
به عبارت دیگر، در این باتلاق تنها راهی که «کینگ مجتبی» دارد تشدید اعدامها و فضای رعب و وحشت در جامعه انفجاری برای مقابله با قیام است.
نتیجه این‌که دست و پا زدن کینگ مجتبی و نظامش در این باتلاق، نه‌تنها موجب نجات و بقای نظام نمی‌شود، بلکه با هر اقدام ناگزیر بیشتر و بیشتر فرو می‌رود.
در این میدان هر چه ولایت مفلوک ضعیف‌تر و ریزش نیروهایش بیشتر می‌شود، گسترش مقاومت بیشتر و ارادهٔ پولادین مردم و کانون‌های شورشی نیز بیشتر خواهد شد.
