سی و هشت سال پیش خمینی ملعون در وحشت از سرنگونی و پایان ولایتش پس از سرکشیدن جامزهر، حکم قتلعام زندانیان مجاهد را صادر کرد و نوشت: «رحم بر محاربین سادهاندیشی است... آنانی که تشخیص موضوع به عهدهٔ آنان است وسوسه و شک و تردید نکنند...» .
و حالا آخوند اژهای، سرجلاد قضاییهٔ جلادان که بیش از هر زمان خطر سرنگونی را بیخ گوشش حس میکند، با الگوبرداری از خمینی ملعون میگوید: «اغماض نکنید ارفاق نکنید... ما اینجا رحم کردیم بدانیم که این رحم نیست...».
منطق فاشیستی خمینی و همپایلگیهایش در برابر مطالبات مردم همواره جنگ و سرکوب بیرحمانه بود. منطقی که امروز از زبان کینگ مجتبی و سرجلادش هم جاری است. با این تفاوت که ولایت نورسیده، امروز در اوج بحرانهای درونی و سیاسی و اجتماعی و انزوای جهانی دست و پا میزند و شعار «نه به اعدام» آنقدر عام و اجتماعی شده که حتی بازنشستگان هم با فریاد «تا لغو حکم اعدام، ایستادهایم تا پایان»، نظام اعدام و قتلعام را به چالش کشیدهاند.
کار به جایی رسیده که سایت حکومتی رویداد۲۴ در شمارهٔ ۸ مرداد از زبان رئیس جبهه اصلاحگران نظام به سردژخیم قضاییه مینویسد: «اعتراضات امروز مردم اصفهان نسبت به اجرای احکام اعدام نشان داد که جامعه نسبت به این موضوع بیتفاوت نیست. این واکنشها، فارغ از تعداد معترضان، بیانگر آن است که بخشی از جامعه دغدغه حق حیات، عدالت و برابری در اجرای قانون را دارد. نادیده گرفتن این حساسیتها، این نگرانی را ایجاد میکند که خشم و نارضایتی انباشته، به جای فروکش کردن، همچون آتشی زیر خاکستر باقی بماند و در بزنگاههای اجتماعی خود را به شکلی پرهزینه نشان دهد».
به زبان روشن این مهره حکومتی به سردژخیم هشدار میدهد که خواسته «نه به اعدام» دارد به «قیام جواب اعدام» راه میبرد.
از سوی دیگر در شانزدهمین روز اعتصاب غذای زندانیان واحد۲ زندان قزلحصار در اعتراض به حکم جنایتکارانهٔ اعدام، نمایندگان سرجلاد و دژخیمان زندان در جمع زندانیان حاضر شده و متعهد شدند که اجرای احکام اعدام در این واحد متوقف شود و ۶ زندانی محکوم به اعدام را که برای اجرای حکم به سلولهای انفرادی منتقل کرده بودند به بندهای عمومی بازگردانند. همچنین آنها رسماً پذیرفتند که پرونده همه محکومان به اعدام در این واحد در عرض شش ماه مورد رسیدگی مجدد قرار خواهد بگیرد.
این عقبنشینیهای موضعی نشان میدهد وقتی ایستادگی در زندانها با اعتراضهای خیابانی و کارزار «نه به اعدام» پیوند میخورد، حتی نظام مجبور میشود از یکی از دو اهرم اصلی بقای خود فاصله بگیرد. تیغ سرکوب رژیم اگر چه هنوز قربانی میگیرد، اما با پیشروی کارزار «نه به اعدام» و وحشت از «قیام جواب اعدام» نظام قتلعام را دچار بحران کرده و در برابر مقاومت اجتماعی ناگزیر به عقبنشینی کرده است.
