ابعاد منع تظاهرات روز ۳۰ خرداد توسط دولت فرانسه در پاریس، هنوز جای بازخوانی و هشدار دارد. آیا رابطهای میان این ممنوعیت با اعدامها در ایران و نقض حقوقبشر وجود دارد؟ آیا رابطهای میان این ممنوعیت و آلترناتیو واقعیِ حاکمیت ملایان وجود دارد؟
هنگامی که به بازخوانی و تأمل بر منع آن تظاهرات میپردازیم، درمییابیم که بهواقع منع صدا علیه اعدام، منع فریاد علیه نقض حقوقبشر در ایران و منع حضور نیروهای یک آلترناتیو، پیوندی مستقیم با مطلوبات حکومت آخوندها وجود دارد. درمییابیم که یک جنگ اصلی در میان است و موضوعات فوق، جملگی در ارتباط با آن بههم پیوند خوردهاند.
خانم اینگرید بتانکور روز ۳۱ خرداد در بخشی از سخنرانیشان در کنفرانس ایران آزاد، به ابعاد جنگ اصلی در ایران و موضوعات مرتبط با آن پرداختند. نخستین صحنهی این نبرد را که ایشان بازنمایی کردند، چنین است:
«در ۳۱ مارس ۲۰۲۶، ش۶ مرد جوان به جوخهی اعدام سپرده شدند؛ بابک علیپور، پویا قبادی و ۴ تن از همرزمانشان. رژیم فکر میکند که میتواند آرمان آنها را خاموش کند ولی بهجای آن، صدای آنها تقویت شد. آنها از سلولهای زندان، پیام قدرت را به ما دادند.»
سخت میتوان تصور نمود که اعتراض و تظاهرات علیه سرکوب در ایران، توسط مهد آزادی و دموکراسی در اروپا محدود و مسدود شود. خانم بتانکور چه تعبیر جالب و ژرفی از منع تظاهرات در پاریس دارند:
«به سکوت کشاندن یک تظاهرات مسالمتآمیز در پاریس، بهمعنی به سکوت کشاندن محکومیت جهانیِ علیه اعدامها در ایران، آن هم در زمانی که ایرانیان شجاع با جان خودشان، قیمت مقابله با همان استبدادی را میدهند که کشورهای دموکراتیک در پی مهار آن هستند.»
ایشان فاصلهی شهروند و رهبران را هم از میان برمیدارند تا مسؤلیت انسانی و جهانی را در قبال «صدور سرکوب»، چونان مشعلی در وجدانهای بیدار برافروزند:
«وقتی کسانی که علیه اعدام صحبت میکنند، به سکوت کشیده میشوند، ما باید نهفقط بهعنوان شهروندان فرانسوی، بلکه بهعنوان رهبران جهان، از خودمان بپرسیم آیا این حقوق همچنان اصول جهانشمول هستند یا فقط روی ورق وجود دارند؟ رژیم ایران تروریسم را چند دهه صادر کرده ولی اکنون دارد سرکوب را صادر میکند. سرکوب در کشورهای ما، در کشورهای آزاد جهان. به سکوت کشاندن محکومیت جهانی علیه اعدامها در ایران است.»
درک جنگی دیرینه و واقعی در ایران، مشخصات دو جبهه را آشکار مینماید. بهرسمیت شناختن این دو جبهه، جایگاه و مواضع همهی طرفهای مسائل ایران را تعیین تکلیف میکند. بهراستی منع تظاهرات پاریس در روز ۳۰ خرداد چه رابطهای با جنگ اصلی و واقعی میان دو جبهه در ایران و نیز رابطه با اصحاب مماشات با ملایان دارد؟ خانم بتانکور این مفهوم مهم در شرایط فوقالعادهی ایران و روشنگریِ آن را اینگونه تبیین و خلاصه کردهاند:
«رژیم میداند که تهدید واقعی کجاست، این کار را ادامه میدهد، نهفقط در داخل ایران بلکه فراتر از مرزهای خودش. آلترناتیو دموکراتیک وجود دارد. ما این را بارها گفتهایم. مبارزه برای ایران، مبارزهای از یک نسل جدید است که مصمم است یک جمهوری دموکراتیک را بسازد. باید این حق مردم ایران بهرسمیت شناخته شود که مبارزه کنند و صدایشان در سراسر جهان شنیده شود و خودشان را سازماندهی کنند.»
