در شرایطی که پاسداران تلاش میکنند با کوبیدن بر طبل جنگ هر صدای اعتراضی را در نطفه خفه کنند، گسترش خیزشهای اجتماعی بیاعتنا به نعرههای خیابانی «جنگ» قد علم کرده است.
روز چهارشنبه ۲۴ تیر کارگران معترض کارخانه «چوکا» در گیلان در اعتراض به بیپاسخ ماندن مطالباتشان تجمع کرده و مدیرعامل کارخانه را بیرون انداختند.
در همین روز روزنامهٔ حکومتی توسعه ایرانی زیر تیتر «بازگشت مطالبهگری» نوشت:
«در تیرماه ۱۴۰۵ از ازسرگیری اعتراضات و اعتصابات در نقاط مختلف کشور حکایت دارد؛ از کارگران ماشینسازی تبریز گرفته تا پرسنل مرکز بهداشت اسلامآباد غرب و... این تحرکات نشان میدهد که نیروی کار، از شرایط پیش آمده رضایت ندارد و بهدنبال تغییر ساختاری مناسبات کار است».
تنها در روز یکشنبه ۲۱ تیر، دستکم ۱۵ تجمع اعتراضی از اقشار مختلف در شهرهایی چون کرمانشاه، شوش، اهواز، دزفول، تهران، رشت و تبریز شکل گرفت. معترضانی که در گرمای طاقتفرسا به خیابان آمدند و با فریاد «خیابان خیابان سنگر زحمتکشان» نشان دادند که ترفند ایجاد رعب در پوش جنگ و سرکوب فروریخته است. به این شعارها توجه کنید:
- جنگ افزوزی کافیه، سفره ما خالیه
- تورم و گرانی، نه به جنگ و ویرانی
- معلم زندانی، آزاد باید گردد
- با این سفره بینان، معترضیم همچنان
- ظلم و ستم فراوان، ما را کشاند خیابان
پیشروی هر چه بیشتر شعارها از مطالبات صنفی به آزادی زندانیان سیاسی و مقابله با جنگافروزی، بیش از هر چیز بیانگر عبور مردم از شعارهای دجالگرانه و شعبدهٔ جنگ است.
در این میان، تجمع شجاعانه کامیونداران غارتشده توسط شرکتهای غارتگر تبریزی بهدلیل کشیده شدن به درگیری، شلیک گاز اشکآور و مقاومت در برابر ضرب و جرح نیروهای سرکوبگر، پتانسیل بالای این اعتراضات معیشتی را به نمایش گذاشت.
طنین شعارهای «جنگافروزی کافیه، سفره ما خالیه» و «تورم و گرانی، نه به جنگ و ویرانی»، مستقیماً قلب استراتژی بقای رژیم را هدف گرفته و نشان میدهد که ترفند دجالگرانهٔ «جنگ» برای سدبستن در برابر اعتراضات و قیام دیگر اثر ندارد و مردم، غاصبِ اصلی حق حاکمیت خود را نه در آنسوی مرزها، بلکه در تهران میبینند.
ترویج شعار «نه به جنگ» که دیروز از کرمانشاه بلند شد و اکنون در خیابانها جاریست، ضربهای بنیانکن به پایههای استمرار حیات ننگین ولایت موروثی است.
خیزش گرسنگان و غارتشدگان در شرایط کنونی گواه این واقعیت است که نظام آخوندی دیگر نه با تکیه بر لاشهٔ ولایت و نه با آتشافروزی در منطقه، راه فراری از سرنگونی محتوم به دست مردم و مقاومت سازمانیافته نخواهد داشت.
