در حالیکه ولایت بحرانزده تلاش میکند با اعدام و سرکوب و پروژههای آلترناتیوسازی، مسیر قیام را سد کند، روز سهشنبه هشتم اردیبهشت در پارلمان انگلستان صدایی بلند دیوار سانسور را شکست؛ صدایی در حمایت از مردم ایران، مقاومت سازمانیافته و یک راهحل دموکراتیک برای آینده.
در این کنفرانس که با حضور قانونگذاران از مجلس عوام و اعیان و چهرههای برجسته سیاسی برگزار شد، شرکتکنندگان بر ضرورت حمایت از دولت موقت و آلترناتیو دموکراتیک شورای ملی مقاومت و لیستگذاری سپاه پاسداران در انگلستان تأکید کردند.
وزن سیاسی این نشست، با حضور شخصیتهای مؤثر و تصمیمساز، نشان داد که مسأله ایران دیگر صرفاً یک موضوع منطقهیی نیست، بلکه به یک دغدغه جدی در سطح سیاستگذاری اروپا تبدیل شده است.
در این کنفرانس سخنرانان با اشاره به موج فزاینده اعدام ها در ایران، آن را تلاشی آگاهانه برای سدبستن در برابر قیام ارزیابی کرده و تأکید کردند که حاکمیت، در سایه تنشهای خارجی و فضای جنگی، با شتاب دادن به احکام اعدام بهدنبال ایجاد رعب در جامعه و مهار کانونهای شورشی است؛ اما این رویکرد، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، بیانگر هراس عمیق از گسترش اعتراضات مردمی است.
پیام ویدیویی مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیدهٔ مقاومت به این کنفرانس، یکی از نقاط کانونی جلسه بود. او با تأکید بر اینکه «جنگ اصلی، جنگ میان مردم ایران و دیکتاتوری دینی است»، تصریح کرد: «یکی از اهرمهای رژیم برای مقابله با قیام و مقاومت، میدان دادن به یک آلترناتیو ساختگی حول پسر شاه و بقایای دیکتاتوری پیشین است. این علیه مردم ایران و قیامهای آنهاست. حقیقت این است که “نه شاه نه شیخ” چراغ راهنما و فصلمشترک جبهه مردم ایران و نسلهای پیاپی در ۶۰سال اخیر است».
بخش مهمی از سخنان و مواضع مطرحشده در کنفرانس، بر نقش کانونهای شورشی و جوانان معترض در داخل کشور متمرکز بود؛ نیرویی که بهعنوان موتور محرک قیام و تغییر معرفی شد.
جیم شانون طی سخنانی گفت: «برخلاف مقاومت سازمانیافته، افرادی مانند پسر شاه مخلوع با تکیه بر فرماندهان سپاه پاسداران و تهدید اقوام ایرانی به سرکوب نظامی، در حال ایجاد تفرقه هستند؛ طرح او پوششی برای پنهان کردن یک حکومت مستبد است که من آن را به گرگی در لباس میش تشبیه میکنم».
کنفرانس پارلمان انگلستان، پیامی روشن برای جامعهٔ جهانی داشت:
«ضرورت حمایت از دولت موقت و آلترناتیو دموکراتیک ایران» و همانطور لرد آنتون گفت: «بهرسمیت شناختن سیاسی مقاومت ایران تهدیدی وجودی و عمیق برای رژیم تهران محسوب میشود؛ اروپا و بریتانیا با نادیده گرفتن مردم و مقاومت سازمانیافته آنها در واقع خود را از مؤثرترین متحد و اهرم فشار برای ایجاد تغییرات بنیادین و برقراری دموکراسی در این کشور محروم کردهاند».
