تجمعات اعتراضی و پرشور دانشآموزان درست در شرایطی رخ داد که ولایت درمانده در بنبست جنگ و مذاکره، گلههای مزدوران و عربدهکشان خیابانیاش را بسیج کرده است تا هر صدایی را در نطفه خفه کند. اما عزم جزم نسل نو، این توهم پوسیده را درهمشکست.
روز شنبه ۱۶ خرداد، بیش از ۲۰ شهر ایران از تهران و کرج و خرمآباد، تا شیراز، اهواز، رشت، مشهد و از کرمانشاه، ساری، اراک، قم، تبریز، اصفهان، دورود، بجنورد، بیرجند، همدان، قزوین تا کرمان، بروجرد، یزد، دانشآموزان با شعار «دانشآموز میمیرد، ذلت نمیپذیرد» و «عدالتی ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم»... نسبت به سیاستهای آموزشی حاکم و تبعیضهای ساختاری بهپاخاستند.
خانم مریم رجوی، رئیسجمهور برگزیده مقاومت، با درود بر دانشآموزان معترض و بهپاخاسته، عموم دانشآموزان، فرهنگیان و دانشجویان در سراسر کشور را به حمایت از آنان فراخواند و گفت تنها راه دستیابی به خواستههای برحق دانشآموزان همبستگی، استمرار و گسترش اعتراضات است.
خیزش سراسری و عصیان دانشآموزان در دهها شهر و استانهای تهران، آذربایجان، خراسان، اصفهان، کرمانشاه، لرستان، البرز، مرکزی، فارس، خوزستان، گیلان، مازندران، همدان، قزوین، یزد، کرمان، اردبیل و... علیه ساختار آموزشی و نظامی که چنگالهای خونینش را در کف خیابان به نمایش میگذارد، شلیک مستقیم به هیمنهٔ سرکوب است.
گزارشهای میدانی نشان میدهد که دانشآموزان وعدههای پوشالی کارگزاران نظام را به پشیزی نمیخرند.
در مشهد، تجمع پرتنش دانشآموزان در مقابل اداره آموزش و پرورش با دخالت نیروهای انتظامی و یگان ویژه مواجه شد. بر اساس گزارشها، مأموران با هدایت معترضان به داخل محوطه و بستن درهای خروجی، تعدادی از دانشآموزان را بازداشت کردند. با این حال، دانشآموزان سرسختانه اعلام کردند که «هیچجا نمیروند و تا روشن شدن وضعیت مطالباتشان منتظر میمانند».
در شیراز نیز تجمعی مشابه در مقابل ادارهکل آموزش و پرورش استان برگزار شد که در آن دانشآموزان با تأکید بر اینکه «پاسخ میخواهند نه وعده جدید»، علیه سیاستهای مخرب شورای انقلاب فرهنگی موضع گرفتند.
طنین شعارهایی چون «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم» و «محصل میمیرد، ذلت نمیپذیرد» در شهرهای میهن، نشان از غلبه عصیان نسل نو بر سرکوب و ارعاب دارد.
این اعتراضات در شرایطی برگزار شد که فاشیسم دینی تلاش میکند با افزایش سرکوب زیر سایهٔ جنگ در برابر خشم انفجاری جوانان سد ببندد و دانشآموزان با فریاد «نترسید نترسید ما همه با هم هستیم» و «محصل میمیرد، سازش نمیپذیرد» ساختار ارعاب را به چالش کشیده و نشان دادند در شرایط انفجاری جامعه از هر جرقه حریق برمیخیزد.
