سرفصل تاریخی «۳۰ خرداد»، در چهلوپنجمین سالگرد خود، یکبار دیگر به نقطه عزیمت جبهه خلق در برابر استبداد مذهبی تبدیل شده است. فراخوان مجاهدین به تظاهرات بزرگ در پاریس با شعار «مرگ بر اصل ولایت فقیه»، در شرایطی طنینانداز میشود که ارکان ولایت درهمشکستهٔ آخوندی بیش از هر زمان لرزان و جامعه جوشان است.
فراخوان تظاهرات ۳۰ خرداد «با درود به همه شهیدان که برای آزادی ایران به خاک و خون افتادند»، ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ را «مرز سرخ بین تسلیم و مقاومت در برابر فاشیسم دینی» توصیف کرده و تظاهرات جهانی امسال (۳۰ خرداد، ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ در پاریس) را «میعادگاه ایرانیان آزاده» معرفی میکند.
اهمیت استراتژیک این رویداد در مقاله مشترک لرد آلتون، لرد استیو مککیب (اعضای مجلس اعیان) و باب بلکمن (نماینده مجلس عوام) در اکسپرس لندن بهروشنی تبیین شده است.
آنها با اشاره به چهارمین قیام سراسری مردم ایران در کمتر از یک دهه، به افشای ابعاد جنایات رژیم پرداخته و با اشاره به اعدام دستکم ۲۵ زندانی سیاسی از اواسط مارس تأکید کردند که رژیم با هدف «جلوگیری از خیزش بعدی» دست به اعدام میزند که «بخش قابل توجهی از اعدامشدگان به مجاهدین مرتبط بودهاند؛ جریانی که حکومت ایران سالهاست آن را اصلیترین اپوزیسیون سازمانیافته خود میداند». آنها این روند را یادآور قتلعام سال ۱۳۶۷ برشمردند که «طی آن ۳۰ هزار زندانی سیاسی اعدام شدند که اکثریت وابسته به مجاهدین خلق ایران بودند».
در بخش دیگری از مقاله، نویسندگان با تأکید بر تفاوت شرایط امروز مقاومت با سالهای قبل خاطرنشان میکنند: «شورای ملی مقاومت ایران جایگزینی دموکراتیک برای حکومت کنونی است. رئیسجمهور برگزیده آن، مریم رجوی، طرحی ۱۰ مادهای ارائه کرده که بر انتخابات آزاد، جدایی دین از حکومت، برابری زن و مرد و حقوق اقلیتها تأکید دارد. این برنامه حمایت شمار قابل توجهی از سیاستمداران اروپایی و بینالمللی را جلب کرده است».
نمایندگان مجلس اعیان و عضو مجلس عوام انگلستان ضمن اعلام حمایت مجلسین انگلستان و حضور در گردهمایی پاریس، پیام و ارادهٔ مردم ایران را به گوش جهانیان رساندند:
«ملتی فریاد آزادی سرداده است. مردم ایران خواهان دخالت نظامی خارجی نیستند؛ آنها حمایت اخلاقی و سیاسی میخواهند. آنان تأکید میکنند که خود سرنوشتشان را رقم خواهند زد. ما صدای آنها را میشنویم و نمیتوانیم و نباید بیتفاوت بمانیم».
نویسندگان با یادآوری کلام الی ویزل که «سکوت، شکنجهگر را تقویت میکند، نه شکنجهشده را»، تأکید کردند: «گردهمایی ۲۰ ژوئن در پاریس صرفاً یک اجتماع سیاسی نیست؛ فراخوانی است به دولتها، نهادها و جامعه جهانی تا در این لحظه حساس در کنار مردم ایران بایستند».
