گردهمایی جهانی ایران آزاد ۲۰۲۶ بار دیگر به کانون پویای تحلیلهای استراتژیک و مواضع قاطع بینالمللی علیه دیکتاتوری حاکم بر ایران تبدیل شد. در دومین روز این رویداد بزرگ، سخنرانی خانم اینگرید بتانکور، کاندیدای پیشین ریاستجمهوری کلمبیا و چهره سرشناس مدافع حقوقبشر، ابعاد جدیدی از واقعیت عریان ایران و همچنین وظایف سنگین جامعه جهانی را ترسیم کرد. بتانکور با پیوند دادن تجربیات دردناک زندانیان سیاسی در داخل ایران به سیاستهای مماشاتجویانه در پایتختهای غربی، بر ضرورت فوری بهرسمیت شناختن حق مقاومت مردم ایران تأکید کرد.
صدای تقویتشده از پشت دیوارهای سلول
بتانکور سخنان خود را با توصیف ملموس و هولناک از واقعیت روزمره در زندانهای ایران آغاز کرد؛ جایی که جوانان هر شب با گامهای نزدیک شونده به سلول خود، میان ترس و تسلیم دست به انتخاب میزنند. او با نام بردن از قهرمانان سربهدار، بابک علیپور و پویا قبادی، نشان داد که برخلاف تصور رژیم، اعدام نه تنها آرمان آزادی را خاموش نکرده، بلکه پژواک صدای آنان را قویتر ساخته است.
به باور بتانکور، پیامهایی که از این سلولها مخابره میشود، پیام ناامیدی نیست، بلکه تجسم اراده و قدرت است. رد همزمان دموکراسیهای پوشالی گذشته (شاه) و استبداد مذهبی حاضر (آخوندها) در کلمات این جوانان، گویای این حقیقت است که نبرد امروز، انتخابی میان دو دیکتاتوری نیست، بلکه گام برداشتن نسل جدید به سوی یک جمهوری دموکراتیک است.
تناقض دردناک پاریس؛ صادرات سرکوب به قلب اروپا
بخش مهمی از سخنرانی بتانکور به نقد تند و صریح تصمیم مقامهای فرانسوی در ممنوعیت تظاهرات مسالمتآمیز اپوزیسیون در پاریس اختصاص داشت. او بهعنوان فردی که فرانسه را کشور دوم خود میداند، این اقدام را یک «تناقض دردناک» و مغایر با اعلامیه جهانی حقوقبشر خواند. بتانکور هشدار داد که رژیم ایران پس از دههها صادرات تروریسم، اکنون در حال صادرات «سرکوب» به کشورهای آزاد جهان است. به سکوت کشاندن صدای همبستگی با مردم ایران در پایتختهای اروپایی، پیامی خطرناک به دیکتاتورها میفرستد: اینکه کشورهای دموکراتیک هرگاه منافعشان در خطر باشد، اصول و ارزشهای خود را به حاشیه میرانند. وی با یادآوری توطئه بمبگذاری خنثی شده رژیم در سال ۲۰۱۸ در نزدیکی پاریس، تأکید کرد که مماشات و ترس قیمت گزافی دارد که معمولاً با جان انسانها پرداخت میشود.
راهکار حقیقی؛ نفی مداخله نظامی و پذیرش اراده مردم
کاندیدای پیشین ریاستجمهوری کلمبیا با اشاره به اقدامات اخیر آمریکا و متحدانش علیه تأسیسات هستهای رژیم، تصریح کرد که جهان دیگر نمیتواند تهدیدات بینالمللی و منطقهای این حکومت را نادیده بگیرد. با این حال، او یک مرزبندی دقیق استراتژیک را ترسیم کرد: عملیات نظامی خارجی به تنهایی نمیتواند آزادی را برای ایران به ارمغان بیاورد. بتانکور با انتقاد از یادداشتهای تفاهم بینالمللی که فقط بر برنامه اتمی تمرکز دارند و تضمینهای دموکراتیک، حقوقبشر و آزادی زندانیان را نادیده میگیرند، گفت: «فقط مردم ایران هستند که میتوانند این استبداد را سرنگون کنند و آن را با یک حاکمیت دموکراتیک تغییر دهند». میدان اصلی نبرد امروز، میدان افکار عمومی است؛ جایی که باید حق سازماندهی کانونهای شورشی و صدای زنان و کارگران بهرسمیت شناخته شود.
مشروعیت آلترناتیو و برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی
از نظر بتانکور، راهحلی که جامعه بینالمللی دههها بهدنبال آن بوده، در ساختار مقاومت سازمانیافته ایران و ائتلاف تحت رهبری خانم مریم رجوی تجلی یافته است. او انتخاب خانم رجوی بهعنوان رئیسجمهور برگزیده مقاومت را یک فرآیند دموکراتیک برای حل یک مسأله داخلی و متحد کردن اپوزیسیون توصیف کرد که مشروعیت لازم را برای تغییر بنیادین در اختیار دارد. بتانکور بار دیگر بر برنامه ۱۰ مادهای مریم رجوی بهعنوان تنها چشمانداز جامع برای ایران فردا تأکید کرد؛ برنامهای که بر پایه انتخابات آزاد، برابری زن و مرد، جدایی دین و دولت، لغو حکم اعدام و یک ایران غیرهستهای بنا شده است.
نیروی محرک اصلی و قدرت تمامعیار تغییر
اینگرید بتانکور در پایان با مخاطب قرار دادن مجاهدان و مقاومان در اشرف ۳ و جوانان پرشور در خیابانهای ایران، آنان را نیروی محرک اصلی و قدرت تمامعیار تغییر نامید. سخنرانی او در گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶، یادآور این حقیقت بود که پیروزی بر تاریکاندیشی حاکم بر ایران بسیار نزدیک است و این پیروزی، تنها متعلق به ایران نخواهد بود، بلکه پیروزی آزادی برای کل جهان است.
فریاد پایانی او و تکرار واژه «حاضر»، نشان از همبستگی خللناپذیر بینالمللی با آرمانی دارد که دموکراسی، عدالت و آزادی را برای ایران میخواهد.
