کایا کالاس، رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا اعلام کرد وزیران خارجه این اتحادیه در تصمیمی «سرنوشتساز»، سپاه پاسداران را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دادهاند. وی افزود: «هر رژیمی که هزاران نفر از مردم خود را بکشد، در حال تلاش برای نابودی خود است».
رئیسجمهور برگزیدهٔ مقاومت در این باره گفت: «تصمیم اتحادیه اروپا مبنی بر نامگذاری تروریستی سپاه پاسداران، یک پاسخ مبرم به قتلعام جوانان قیامآفرین و یک قدم ضروری در برخورد با دیکتاتوری تروریستی و مذهبی حاکم بر ایران است». خانم رجوی افزود: «نامگذاری تروریستی سپاه، باید با اقدامات فوری دیگر تکمیل شود؛ تعطیلی سفارتهای رژیم، اخراج دیپلماتها و مزدوران سپاه و وزارت اطلاعات، قطع کامل شریانهای مالی رژیم و بهرسمیت شناختن حق جوانان در مبارزه با سپاه پاسداران و تغییر رژیم بهدست مردم و مقاومت ایران».
این تصمیم اگر چه دیرهنگام است، اما پیامش روشن و غیرقابل بازگشت است: سپاه پاسداران، ستون فقرات ترور و سرکوب، دیگر حتی در معادلات رسمی جهان هم قابل لاپوشانی نیست.
اما این نقطه عطف، ناگهانی و اتفاقی بهوجود نیامده. پشت این تصمیم، چهار دهه خون، زندان، شکنجه، افشاگری و ایستادگی قرار دارد؛ چهار دهه مقاومت سازمانیافته مردمی که از همان روزهای نخست حاکمیت خمینی، سپاه را نه «نیروی دفاعی»، بلکه بازوی اصلی سرکوب و تروریسم تشخیص دادند.
چهار دهه پیش، زمانی که بسیاری از دولتها در توهم «اصلاحپذیری» بودند، مقاومت ایران در برنامه دولت موقت خود در سال ۱۳۶۰ صریح و بیتعارف خواستار انحلال سپاه و تمام نهادهای سرکوب شد. این موضع بعدها در برنامه دهمادهیی خانم مریم رجوی بهروشنی تثبیت شد: انحلال سپاه، نیروی قدس، بسیج و دستگاههای اطلاعاتی و سرکوب.
در این سالها، بیشترین افشاگریها درباره تروریسم برونمرزی، شبکههای پولشویی، دور زدن تحریمها، پایگاههای موشکی، اتمی و پهپادی سپاه، توسط همین مقاومت انجام شد. آنقدر مؤثر که خودِ سران رژیم بارها اعتراف کردند ضربهٔ اصلی را از کجا میخورند. هنوز هم یادشان نرفته وقتی پارلمان اروپا بحث لیستگذاری سپاه را مطرح کرد، رسانههای حکومتی با عصبانیت نام «مریم رجوی» را فریاد میزدند (تلویزیون رژیم، ۲۹دی ۱۴۰۱).
سپاه طبق اساسنامهاش، نهادی است تحت فرمان مستقیم خامنهای برای حفظ و گسترش ولایت فقیه؛ نقشی که شباهت آن با «اساس» هیتلری یا شبهنظامیان فاشیستی موسولینی تصادفی نیست. خمینی خودش گفته بود: «اگر سپاه نبود، نظام هم نبود».
و امروز مردم ایران همچنانکه خواستار انحلال ساواک شاه بودند، مصرانه خواهان انحلال سپاه پاسداران هستند، آنها دیگر ساواک و سپاه و اطلاعات را برنمیتابند و خواهان یک جمهوری دموکراتیک بر اساس اعلامیه جهانی حقوقبشر هستند.
