در آستانه سالروز قیام خونین آبان ۹۸، خلیفهٔ نورسیده ارتجاع در وحشت از ترس زبانه کشیدن دوبارهٔ خشم نسلی که تمامیت نظام را تا لبهٔ پرتگاه سرنگونی رساند، به اتخاذ تدابیر نظامی در مدارس روی آورده است.
اعلام برنامه‌های سرکوبگرانه و مغزشویی دانش‌آموزان توسط علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش پزشکیان که پیش‌تر با افتخار خود را «سرباز رادان» خوانده بود، ابعاد جدیدی از استیصال فاشیسم دینی را در برابر جامعهٔ جوشان و کانون‌های شورشی نشان می‌دهد.
کاظمی در نشست ستاد ۱۳ آبان، از اجبار دانش‌آموزان برای شرکت در نمایش‌های خیابانی، اجتماعات چهارشنبه‌ها و حتی حضور با لباس فرم در نماز جمعه خبر داد؛ اقداماتی سازمان‌یافته برای سوء‌استفاده از کودکان که یادآور فجایع دوران خمینی است. روزگاری که پیرکفتار خون‌آشام جماران برای بقای نظامش دانش‌آموزان را قربانی می‌کرد. زمانی که با شعار «فتح قدس از طریق کربلا» در تنور جنگ می‌دمید و دسته‌دسته دانش‌آموزان را روانهٔ میدانهای مین در جنگ ضدمیهنی می‌کرد.
سخنان تهوع‌آور کاظمی مبنی بر سرسپردگی به دژخیم رادان سرکردهٔ نیروی سرکوبگر انتظامی، حتی در درون خود رژیم موجب فضاحت و رسوایی بسیار شد؛ تا جایی که صباغیان، عضو مجلس ارتجاع، در جلسهٔ علنی مجلس به او هشدار داد:
«آقای وزیر من از شما گله دارم... شما فرمودید من سرباز آقای رادان هستم. نخیر، همه کشور سرباز فرزندان آموزش و پرورش است. این کلمات خطرناک است، این کلمات ما را به سقوط می‌انجامد».
با این حال، دژخیم رادان نیز در همان ایام در هراس از آگاهی نسل نو و گرایش جوانان به کانون‌های شورش و قیام سراسیمه گفت:
«از مافیای ربودن اندیشه‌های دانش‌آموزان نباید ساده عبور کنیم... [دشمن] ذهن دانش‌آموزان ما را ربایش می‌کند».
این اعترافات صریح، نه از موضع اقتدار، بلکه ناشی از کابوس حضور تأثیرگذار دانش‌آموزان در قیامهای اخیر و روی آوردن نسل جوان به استراتژی «آتش جواب آتش» است.
در شرایطی که کانون‌های شورشی با گسترش عملیات ضداختناق خود علیه مراکز سرکوب، پرچم سرنگونی را در اهتزاز نگه‌داشته‌اند، تهاجم نظام به مدارس، تلاشی مذبوحانه برای سد کردن طوفانی است که در کف خیابان‌ها در حال شکل‌گیری است.
همان‌طور که سرکوب دانش‌آموزان در زمان دیکتاتوری شاه در ۱۳ آبان ۱۳۵۷ نتوانست مانع از فوران خشم مردم و نابودی رژیم شاه شود، کشیدن پلیس به مدارس و بسیج اجباری دانش‌آموزان برای نمایش‌های مضحک شبانه نیز نظام آخوندی را نجات نخواهد داد.
این اقدامات سرکوبگرانه تنها بر انبار باروت خشم نسلی می‌افزاید که با پیشتازی کانون‌های شورشی، عزم کرده است تا خلیفهٔ مفلوک و نظامش را به گورستان تاریخ بسپارد.
