در شرایطی که کینگ مجتبی در گرداب بحرانهای عمیق درونی و بنبست جنگ دستوپا میزند، اقدام دولت انگلستان در تروریستی اعلام کردن سپاه پاسداران، ضربهای گیجکننده بر ساختار امنیتی و شریانهای تروریستی «بیت»ش وارد کرد. اقدامی که بازتاب وسیعی در رسانهها و محافل سیاسی جهان داشته است.
این تصمیم بلافاصله با واکنشهای هراسآلود در درون رژیم روبهرو شد؛ چنانکه آخوند حسینی همدانی، در نمایش جمعهٔ ۲۶ تیر کرج، با وحشت گفت: «اخیراً این روباه پیر که سپاه مقتدر اسلام را تروریست نامیده، او را هم به لیست لعن خود اضافه میکنیم».
همزمان با سردرگمی و نعرههای پاسداران، کمیته دوستان ایران آزاد در کشورهای نوردیک (FOFIAF) با صدور بیانیهای تأکید کرد که قرار گرفتن سپاه در فهرست تروریستی، حاصل کارزار خستگیناپذیر و ۳۰ ساله مقاومت ایران به رهبری خانم مریم رجوی برای افشای ماهیت این ارگان سرکوب است. این کمیته خواستار پیروی نروژ و سایر کشورهای اروپایی از این اقدام شد.
همچنین ترزا ویلیرز، وزیر پیشین بریتانیا تصریح کرد: «اگر ممنوع اعلام شدن سپاه قرار است در عمل مؤثر باشد مستلزم تغییری اساسی در رویکرد انگلستان نسبت به اقتصاد ایران و قطع کامل هر گونه ارتباط با شرکتها و منافع اقتصادی وابسته به سپاه پاسداران خواهد بود».
نگاهی کوتاه به ادامهٔ بازتاب جهانی لیستگذاری سپاه، سردرگمی سپاه و بنبست سیاسی نظام را بهتر نشان میدهد:
خبرگزاری آسوشیتدپرس با برجسته کردن مواضع لندن نوشت استارمر، نخستوزیر انگلستان، اعلام کرد: «این اختیارات جدید، پیگرد قانونی و زندانی کردن هر کسی را که کارهای کثیف آنها را اینجا در بریتانیا انجام میدهد، آسانتر میکند».
به گزارش آسوشیتدپرس با تصویب این قانون، «ارتکاب خرابکاری بهنمایندگی از این گروهها تا حبس ابد مجازات خواهد داشت».
فاکس نیوز نیز با اشاره به ابعاد امنیتی این تصمیم نوشت: «سرویس امنیت داخلی انگلستان سال گذشته دستکم ۲۰ طرح مرگبار مرتبط با رژیم ایران را در داخل کشور شناسایی کرده است».
همزمان خبرگزاری فرانسه گزارش داد که استارمر هشدار داده است: «هر فردی که از این گروهها حمایت کند یا به آنها کمک رساند، با مجازاتی تا ۱۴ سال زندان مواجه خواهد شد».
این تنها شمهای از انعکاسات گستردهٔ رسانههای جهان از انزوای جهانی رژیم و آثار لیستگذاری سپاه بر ولایت بحرانزدهٔ مجتبی خامنهای است. ولایتی که با مسدود شدن شریانهای تروریستیاش پیش از آنکه علم شود در هم شکسته میشود.
اگر چه این تصمیمات بهمعنای پایان سیاست مماشات نیست اما نشان میدهد که با وجود تلاش برای ادامهٔ مماشات، بنبستهای بینالمللی رژیم روزبهروز عمیقتر و مسیر پیکار و پایداری و مقاومت در برابر رژیم هموارتر میشود.
